Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Με διαθεση εξωπραγματικη
στο δασος με νεραιδες και ξωτικα και καλικαντζαρους
και δρακους που βγαζουν φωτια και μετα σιωπη ,φωνες ,τραγουδια και χορος,
σιωπη ξανα και αγκαλιες με τις πρωτες νιφαδες στο ξυλινο σπιτι που καιει το τζακι.

Καλα Χριστουγεννα
στο μαγικο και καλα κρυμμενο κοσμο μας

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

ΣΑΝ ΚΟΥΚΛΕΣ


Ερωτευμενες κουκλες
δακρυζουν
θαμπωνουν το τζαμι
βγαζουν τα ρουχα.
Ο ερωτας τρωει
το χρονο
και ο χρονος
τον ερωτα.
Χορευουν γρηγορα
πολυ γρηγορα
αυτοπυρπολουνται
πριν φωτιστει η βιτρινα.
Το φως
τους οριζει
το αμετακλητο
που δεν εχει μουσικη
για να χορεψουν.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

~Θωπευτικοί Μύθοι/Caressing Myths, coming 2015
~Ντίνας Γεωργαντοπούλου/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
ΡΟΖ ΛΕΚΑΝΗ

Έβγαλα τη ροζ λεκάνη
απ’ την αποθήκη
και τη γέμισα μαλακτικό
κείνο με το άρωμα
του άγριου ωκεανού

Έβαλα μπουγάδα
στα όνειρα
ανακάτεψα και
περίμενα κάμποσο
να μοσχομυρίσουν

Τα έπιασα γερά
στα σύρματα
και τ’ άπλωσα στον ήλιο

Έτσι μου είπαν
κάνουν οι καλές νοικοκυρές

PINK BOWL
I took the pink bowl
from the storage
filled it with
the soothing aroma
of the ocean

I started washing
the dreams
soaked them and
waited until they turned
almost fragrant

Placed them
on the wire cloths line
in the sunshine

The good wives do this
I’m told

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Κάθομαι στη γνώριμη καρέκλα
ο ήλιος δείχνει τη σκόνη
μου λείπει η αγάπη μου
στο κουτάλι καθρεφτίζεται
φιλί που πνίγηκε
πριν φτάσει στο στόμα
Οι ρυτίδες ακουμπάνε
στο ξύλινο του τραπεζιού
χαρακιές μαχαιριές
ίδια μνήμη .
Δε προσθέτω δεν αφαιρώ
τίποτα στη συνταγή
ίσως κάνω μια αλλαγή
να βάλω λίγο μίσος στον έρωτα
να δοκιμάσω τις ανεκπλήρωτες γεύσεις
που κυκλοφορούν ανάμεσα
στη καρέκλα και σε μένα.
Μου λείπει η αγάπη που άφησα
μα έκλεψα θεέ μου το κοστούμι της
ντύθηκα να ζεσταθώ
είναι βαριά τα ρούχα σαν κραυγάζουν.
Κάθομαι ανάμεσα σε μένα
και στο διάφανο κενό
να βλέπω που αφήνω σημάδια.

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΠΟΥΘΕΝΑ


Βλέπω στο πάρκο τη μοναξιά της κούνιας
ένα βιβλίο κατάχαμα σπαράζει
ο κύκλος ασφυκτιά
στη μονότονη τροχιά του.
Μου εκλεψαν τον ονειροποιητή
και πως να κοιμηθώ
ο άνεμος έφυγε προς άγρα
πάθους της κάθε στιγμής.
Νυχτώνει και μαγειρεύω χημεία
να συντηρηθεί του κρεβατιού
η μελωδία της ζωής
στο σημείο που υπάρχει ρωγμή.
Ο ουρανός μου πέταξε για άλλο
βολικό κρεβάτι
κι εγώ δεν είμαι πουθενά.
Καληνύχτα κ.Άντερσεν.


Photo Ioannis Kourtalis

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Καθαριζω
το σώμα
και τη ψυχή
να σε ανταμώσω.
Να μην υπάρχει τίποτα
σαν να μην υπήρχε τίποτα
Να πάρω ευχή
από την αγάπη σου
να προχωρήσω
να ζήσω με δέος
τη σιωπή
των αισθήσεων.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Το μεσημέρι πίνοντας κρασί με τη παρέα
αντίκρισα τη φλέβα στο μέτωπο
κι άπλωσα το χέρι στο πουθενά
να την αγγίξω.
Ήσουν μακριά από τη στιγμή μου
κι ας υπήρχες στη σκέψη μου
θαμπός και ξεθωριασμένος
μια απαλή νότα
μια σελίδα βιβλίου
ένα σπασμένο ποτήρι στο πάτωμα.
Κοιτώντας το αυλάκι πάνω στο μέτωπο
μετρούσα τη ροή του αίματος
τους χτύπους της καρδιάς δεν υπολόγισα
είχα τη βεβαιότητα
πως ακανόνιστοι είναι
όπως και οι δικοί μου.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Έγραφε σε χαρτί
αναζήτηση ανεμόμυλων
ονομάτιζε μπελάς
η επιστροφή του αέρα
στο σώμα.
Στη μνήμη όμως
άλλη λέξη είχε κρατήσει
πειρασμός
Δε γράφονται αυτές οι λέξεις
είναι σα να κλαίει
κι άλλος να ακούει
πως γελάει.
Κινήσεις σάν αόριστος
που υποτροπιάζει στον ενεστώτα.
Ζωγραφίζει τρείς η ώρα
ξημερώματα
και αφαιρεί τα λεπτά αιώνες
τα ρολόγια δείχνουν
προστακτική των αλλόκοτων.
Σκέφτεται να συναρμολογήσει
παράλληλους δρόμους
να φυτέψει στις άκρες λέξεις
και να βάλει ίχνη παπουτσιών.
Δε γράφει
δε φτιάχνει δρόμους -δε μένει πουθενά
βάζει στο χαρτί λαμπιόνια
που αναβοσβήνουν.


Έργο Ανοιξιάτικο πρωινό
Ioannis Kourtalis

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ζωγράφισε ανθρωπάκια στο μπόι του.Και πάντα μια πόρτα στα μέτρα του ναι μόνο στα μέτρα του κάτι σαν έξοδο κινδύνου.
Δε τη χρησιμοποιούσε συχνά ,τα τελευταία μάλιστα χρόνια δε χρειαζόταν.
Είχα βάλει το κλειδί κάπου δίπλα από τη πόρτα να είναι εύκολο και να μη ξεχνάει.
Στα ανθρωπάκια του φορούσε ακουστικά κι οι ήχοι ήταν μόνο της μουσικής ,η ανθρώπινη παρουσία ενοχλούσε .Φυσική συνέπεια ήταν να ζει και εκείνος με αυτό το τρόπο.Η προέκταση του εαυτού του σε φιγούρες κατασκευασμένες από δικά του υλικά ήταν οι μόνες ικανές για συντροφιά του.
Η πόρτα με τα χρόνια γέμισε σαράκι σα να φυγε από τη ψυχή του και σάπιζε.
Γεμάτη χαρακιές,ανοιχτή σα καρδιά δίχως να το ξέρει έμενε πια έτσι ,και μπορούσε με ευκολία να μπιανοβγαίνει εύκολα ο καθένας αρκεί να μην ενοχλεί την ακοή του.Θα μπορούσε ο επισκέπτης να ζωγραφίσει τα λόγια και να του τα δίνει.
Με αυτό το τρόπο το σπίτι γέμισε ζωγραφιές που με τη σειρά τους κιτρίνισαν στο χρόνο ,αδιάφορες για τον ιδιοκτήτη μιας και καμμιά δεν του έκανε εντύπωση.

Κάποια μέρα στη διάρκεια ενός ταξιδιού με το λεωφορείο ο κύριος που καθόταν δίπλα μου μου διηγήθηκε την ιστορία του παιδικού του φίλου και σκέφτηκα να τον επισκεφτώ .Έφτιαξα μια ζωγραφιά .ήταν ένα λουλούδι με παπούτσια και κάλτσες
που χόρευε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.
Χτύπησα από ευγένεια τη πόρτα και μπήκα.Τον είδα αμέσως.Του εδειξα τη ζωγραφιά μου .Με κοίταξε έντονα στα μάτια ,παραμέρισε λίγι τα ακουστικά από τα αυτιά και ψέλιλισε ..Φύγε....
Κρέμασα σε μια ακρούλα την εικόνα και έφυγα.Στη πόρτα πρόσεξα το όμορφο κλειδί.Δίχως να πω κουβέντα ή να ρωτήσω το πήρα και έφυγα.
Το κρέμασα και εγώ στο τοίχο του σπιτιού μου.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

ΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΗΧΟ

Αφή χωρίς ήχο
επιθυμία του φιλιού
μου λες
όπου αφήνεις το χαμόγελο
ανήκεις.
Ότι βλέπεις
δεν είναι όραση
είναι αλήθεια.
Αγγίζεις τα όνειρα μου
διεισδύεις.
Διαγράφεις τις αποστάσεις
ζωγραφίζεις λέξεις.
Μετράω-Μετράς
κάτι μικρά θαύματα
μέχρι ως
μέχρι πότε
πάντα ο λόγος
ορισμός του ανήθικου.
Με α-βεβαιότητα εθίζεται
ο πόλεμος της αμνησίας
διαρκώς.
Καταλαβαίνω τη προσπάθεια
φοβάμαι.


φωτο Ioannis Kourtalis

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Κατ εξακολούθηση
οι βουλήσεις
δυσκολεύονται
από το κρύο του χειμώνα
καθώς τα δίχτυα ασφαλείας
κρυστάλωσαν
πριν πέσει καν χιόνι.
Το πρόσωπο λείο
δίχως έκφραση
τολμά να αποζητά αόριστα κάτι
για να σχηματίσει ένα πρόσωπο
που αχνοχαμογελά.
Τα χείλη παραμένουν σταθερά
μισάνοιχτα
ίσως να κρατούν μια λέξη
δε θα μαθευτεί
εκτός αν επινοηθεί μια άλλη λέξη
για εκείνα που δεν γνωρίζει
μα είναι δικά του.
Και δεν μπορούν να περιμένουν
Αλκυονίδες μέρες
θα έχουν πάρει όλα το χρώμα
της ησυχίας του χιονιά
και αρκετό δε θάναι
ούτε και επιθυμητό
απλά να λάμπουν
για να κάνουν γνωστή
την ύπαρξη τους.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014


Θάλασσα ή βουνό;
Να μιλάς ή να ακούς;
Χέρια που λένε ιστορίες;
Στόματα που δε μιλούν;
Σοκολάτα ή βανίλια;
Καλοκαίρι ή χειμώνας;
Σήμερα ή ποτέ;
Θάρρος ή αλήθεια;
Σώμα ή μυαλό;
Μέρες που φοβούνται τις νύχτες;
Σιγουριά ή ανασφάλεια;
Λαικά ή ροκ
;Αγάπη ή έρωτας;

Προστακτική θες δε θες .

Ψάχνοντας αντιθέσεις που συγκλονίζουν περισσότερο
   Φωτο Ioannis Kourtalis 

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ήταν ο τελευταίος σταθμός μα δε γνώριζε , τα τρένα αφήνουν ένα μεγάλο σύννεφο καπνού τόσο που δε μπορούσε να δει πως τελείωσαν οι ράγες
.Άρχισε να κρυώνει δεν καταλάβαινε καλά καλά που βρισκόταν
έφταιγε και ο καπνός από το τσιγάρο που μπέρδευε την 'οραση.
Εκεί ερωτευμένος περίμενε το επόμενο ,το τρένο διογκώνει το συναίσθημα αναζήτησης και αναμονής ο καπνός τον ζάλιζε,τα φώτα γίνονταν κάφτρες
ίσως πια υποψιασμένος πως τελείωσαν οι ράγες μα υπάρχουν τα ξύλινα βαγόνια
μια ένδειξη αντοχής στο χρόνο ,ένα τελευταίο τσιγάρο όμοιο με βαθύ φιλί.
Κάποιος τον περιμένει δεν είναι σκια είναι η ονειρική αίσθηση της μελαγχολίας που τον ακολουθεί παράξενα γοητευτική, ονειρικά άγνωστη, τρυφερά δικιά του,απαιτητική μα και απούσα σαν το πανωφόρι που χρειάζεται.Ένα πάντα αρχίζει να αναβοσβήνει αβέβαιο .Δεν έχει καν αποσκευές.Μόνος με τη σιγουριά πως η νύχτα είναι μεγάλη

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014



Η δεύτερη πράξη
μικρό σχήμα τσέπης
κάπου σε ξέρω.
Κρύες σκιές
αφανείς σκέψεις
ατόλμητες.
Αντοχές της νύχτας
των σπασμένων γυάλινων
φεγγαριών.
Με εσένα χωρίς εσένα
ρεβάνς κόκκινη
η ομολογία.
Ρωγμή στο τούνελ των παθών
δύο φώτα υπηρετούν
σκοτεινά μυστικά.
Με τη πρώτη ματιά
η ώρα μεσάνυχτα
οι λεπτοδείχτες
ξεχάστηκαν.
Μονόλογος λεπτομερειών
πάντα με κόμμα
ανοίγουν υπόγειες διαβάσεις.
Η μέρα γελώντας
ρίχνει αυλαία
χειροκροτώντας τη νίκη
της σύνεσης.
Η νύχτα κλαίουσα
σπαρταρά
που ακόμα μια φορά
κοιμήθηκε
αγκαλιά με ένα διπλό γράμμα
προαποφασισμένο της ήττας.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΙΣΩΝ

Η ωραιότητα των μισών
σαν αναμονή ψυχής
στο τόπο που ορίζεται
η ολοκλήρωση
σταθμός τερματικός.
Νύχτα σε βαγόνι
με το κεφάλι γυρτό στο παράθυρο.
Το καλό με το κακό
η χαρά και το δάκρυ
αρχή και τέλος
και το δοκιμαστικό ενδιάμεσα.
Η μάχη με την επιθυμία
η ξεχασμένη στοργή και ο κύκλος
η πρόβλεψη και η σύγκρουση
οι ράγες και οι σπίθες.
Το ιπτάμενο χαλί και η υδρόγειος
οι βαλίτσες και ο Οδυσσέας.
Στου ημιτελούς τη τελειότητα
ο μάγος ολόκληρος στο σταθμό
χαιρετάει τα τρένα.



Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Κάτι μελαχολεί νιώθω
δε έριξα το σάλι στους ώμους
μόνο λίγο από το άρωμά μου
μια υποψία του ίσως-μπορεί.
Όλα τα θέλω απόψε
το λίγο πια δεν αρκεί
στο διαολεμένα χορευτικό βοριά.
Δημιουργώ για να καταστρέψω
καρφώνω πλαίσια για εικόνες
χαρίζω υποκατάστατα
και το σκουλαρίκι
που βγάζω από το αυτί.
Κρατάω το σάλι
οι ώμοι στενάζουν σε αυτή την αφή
η φαντασία τους ζητάει
να ανοίξω το παράθυρο.
Από των χειλιών το βυθό
ψιθυρίζω
σταμάτα να με σκέφτεσαι
απόψε μοιράζω στολίδια

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ω ναι δε θα πείραζε να είμαι κάτω από τα σύννεφα.Να εκείνη η πρώτη σταγόνα που γίνεται βροχή.Κάτω από το μικρό γκρί να κάνω κούνια στο κενό .Από το διπλανό σύννεφο να ακούγεται η μουσική της ορχήστρας
που σκεπάζει τον ουρανό και όλοι μα όλοι να χορεύουν Και ξάφνου να ανεβαίνουν άσπρα σύννεφα με ερωτευμένα ζευγάρια και να είναι σαν βλέπω κοντά μου καρουσελ .Να αντηχεί η πλάση από γέλια και να γίνομαι ποτιστική βροχούλα σε κουρασμένα μάτια.
Και να έρχεται ο άνεμος και να φυσάει απαλά στου παιχνιδιού τη διάθεση και να με κατεβάζει στην επιφάνεια της θάλασσας να αφήνω τη δροσιά μου κι έπειτα να με ανεβάζει ξανά να γίνομαι γκρί σύννεφο.
Και για κάθε γέλιο μα και για κάθε δάκρυ να ανάβει ένα μικρό χρωματιστό λαμπιόνι
που θα φέγγει καθώς θα πέφτει το βράδυ φωτίζοντας γλυκά ονειροπαρμένες σκέψεις που θα ταξιδεύουν για να αγγίξουν και άλλες σκέψεις.
Οι λέξεις να το σκάνε από τις τελείες και να γεμίζουν τα χέρια από θαυμαστικά
κι έπειτα όλα να αλλάζουν σχήμα ,χώρα και μυρωδιά..Μια ιστορία για κάθε σύννεφο πάνω από το κεφάλι ανύποπτων περιπαπητών μέχρι που να βρεθούν δυο σύννεφα με το ίδιο σχήμα.Θα πυκνώνει τότε και θα έχει υφή αγάπης και θα αρχίσει να βρέχει μέχρι να σταθεί σε μάτια που μπορούν να μπουν στο παραμύθι.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014


Μεταφραση Μανωλη Αλιγιζάκη

ΥΨΗΛΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ
Κάθε μέρα γεμίζω και αδειάζω ρούχα
με σειρά, με ευλάβεια
αδειάζω και γεμίζω πιάτα και ποτήρια
προσέχοντας μη καταστραφούν
στην υψηλή θερμοκρασία.
Στη τελειότητα της προσπάθειας
καίω τα χέρια μου που γίνονται
απ’ τη συνήθεια εξαρτήματα
εξαφάνισης κηλίδων μα
ξέρω σε τι αντέχω πια.
Το να βρω ισορροπία σε υψηλό ρίσκο
θερμοκρασίας μου πήρε χρόνια.
Θέλει χρόνο να μάθεις να κάνεις
το αντίθετο
που έκανες σ’ όλη σου τη ζωή

HIGH TEMPERATURE
I fill and empty cloths daily
coherently
in reverence
I fill and empty plates, glasses
carefully albeit I shall ruin them
in the high temperature.
In the wholeness of my effort
I burn my hands that become
tools to erase stains
I no longer want to endure.
To find my balance in the
high temperature that existed
long ago took years to accomplish.

Truly it takes time to learn
the opposite of what
you have been doing all your life

~Ντίνας Γεωργαντοπούλου/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Από βιβλίο που θα εκδοθεί στη Β. Αμερική την άνοιξη του 2015

photo Artbook..
by Delawer Omar
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ

Ολη τη μέρα είμαι γυμνή
ορκίζομαι πως δεν ήξερα
πως αφορούσε το φως της μέρας
παρά μόνο σαν αστράφτει
κείνες τις ώρες που απολαμβάνεις
τη ταχύτητα του φόβου
που πλησιάζει κοντά σου.
Και οι άλλες μέρες παρόμοιες πρέπει να ήταν
ορκίζομαι μια στιγμή κρύωσα
ένα χνούδι που πέρασε απαρατήρητο.
Η συνέπεια απαιτούσε να φοράω φανέλα
κάλτσες και βολικά παπούτσια
η μονιμότητα εσώρουχα βαμβακερά
.Δεν έβλεπα εκείνο που βλέπουν οι άλλοι
τα βράδια που ασημίζουν περίμενα
να πετάξω κανένα ρούχο.
Υπέθετα πως αυτά αφορούσαν
τα όνειρα καλοκαιρινής νυκτός
μα έκανα λάθος
ζεστάθηκα όταν
η γύμνια κουκούλωσε το σώμα
μα πάλι ορκίζομαι πως δεν ήξερα.

photo
Yuichi Hibi
Zero Hour

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014



Σιγά μην δεν κλάψω
η μέρα είναι με το μέρος της μελαγχολίας.
Βλέπω το νερό στην άκρη του δρόμου
και ρίχνω βαρκούλες να κάνουν το ταξίδι.
Οι ερωτήσεις μεταλλάσσονται σε ερωτήσεις
τα λόγια μεταλλάσονται σε βροχή.
Παίρνω της θέσης της μπαλαρίνας
και γυρίζω το κουμπί
χορεύω χορεύω μια ψευδαίσθηση
που ρίχνει απαλό φως στα λαμπάκια
της γωνίας.
Ίσα ίσα να φαίνεται σαν κάτι να γυαλίζει
στα μάγουλα.
http://www.youtube.com/watch?v=0FydXx7oot0
http://www.youtube.com/watch?v=4ADh8Fs3YdU

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

ΣΚΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ

Δε ξεχνώ ποτέ τα ψέματα που ήθελα να ξεχάσω
δε ξεχνώ τις αλήθειες που ήθελα να ξεχάσω
Υπάρχουν μνήμες χωρίς ρυτίδες που ακολουθούν
αντίστροφη της δικής μου πορείας.
Ποτέ δε έφτασε η ώρα των ζεστών πατρίδων για αυτές
το βλέμμα τους ήταν στραμμένο στο βοριά.
Μοιάζουν κάποιες φορές με τα πουλιά που ψάχνουν
να βρουν τα πιο ψηλά δέντρα να φτιάξουν τις φωλιές
κι άλλες με τις μοναχικές διαδρομές αυτοκινήτων
στους μεγάλους τους δρόμους.
Το βλέμμα τους βολεύει τη μοναξιά των λέξεων
και ειδικά εκείνων που γίνεται προσωπικό βιβλίο
σαν τα προσευχητήρια στο κόρφο των ηλικιωμένων γυναικών.
Σκέφτομαι κάποτε να αλλάξω όνομα στις έννοιες
να αφήσω απλά τις προπατορικές ορμές να δώσουν λύση
έτσι κι αλλιώς θα τις χαρακτηρίσω αμέσως ανεπιθύμητες
διαιωνίζοντας την μνήμη μου στο χρόνο
κι ίσως η αθωότητα των ανείπωτων κραυγών
ίσως να περιμένει με τη σειρά της τη μεγάλη παράδοση
στη πραγματικότητα.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ
Μικρές νυχτερινές αμαρτίες
με περιμένουν
να ταξιδέψω σε άλλες νύχτες
όμοιες με τα μικρά μου μαζεμένα
σκιρτήματα όταν οι μεγάλες
θα προσπαθούν
χώρο να βρουν
στη προσευχή
που θα ζητώ συγχώρεση
γιατί δε ταξίδεψα.

SINS OF THE NIGHT
Little sins of the night
wait for me
to travel to other nights
resembling my small
gathered shivers
as my bigger sins try
to find space
in prayer when
I beg of forgiveness
for not embarking
on the voyage

~Ντίνας Γεωργαντοπούλου/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Από βιβλίο που θα εκδοθεί στη Β. Αμερική την άνοιξη του 2015

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Πόσο φόβο κουβαλάνε οι πράξεις
οι λέξεις και ας είναι στους δρόμους
τόσο ευτυχισμένες στον άνεμο.
Πόσο φοβόμαστε  τους ανθρώπους
τα χέρια -τα αγγίγματα-την αλήθεια
τόσο επίμονες στην άρνηση οι χαρές.
Πόσο θέλουμε να ερωτευτούμε 
με σκιές στο μαξιλάρι μας
που θα σβήσουν το πρωί
να μη κουβαλάνε μνήμες .
Πόσο πολύ φοβόμαστε
τα γράμματα και τους ανθρώπους
που βρίσκονται από πίσω
γιατί στα γράμματα βρίσκονται αγαπημένοι.
Όχι άλλη γραφή δε θα βρούμε
δε θα μας στερήσει το χρόνο
ο έρωτας
απλά πληκτρολούμε
την ευκολία και
πληκτρολογούμε ανθρώπους.
 



 







Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Έβλεπε περιβόλια με τριαντάφυλλα
αισθανόταν την ανομία
τα αγκάθια έπαιζαν ρόλο .
Υπήρχε όμως και εκείνο το κόκκινο
εκτυφλωτικό
που δίχως λόγο ρευστό γινόταν
και με ορμή εισχωρούσε στις φλέβες.
Δε μπορούσε να διακρίνει
την αλήθεια ήταν σαν μέθη
μια διαικολογία ή και ζωή.
Με αυτές τις συνθήκες προχωρούσε
σε αναλύσεις προκλητικές
μα στους καθημερινούς δρόμους
άνθιζαν λευκά γιασεμιά
που στα μαλλιά της έπεφταν
και ξεχνούσε .
Ο χρόνος των ίδιων πραγμάτων τη πίεζε
πότε μεγάλωνε και πότε μίκρυνε
με μια απλότητα
που θαρρείς ήταν μόνο για απόλαυση.
Και ελευθέρωνε το αγλάισμα της ψυχής
γινόταν ζεστή φωνή και όνειρο
βασάνιζε σεμνές συμπάθειες
προσευχόμενη στη πόλη
μην έρθει χιονιάς.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

ΟΜΙΧΛΗ

Με το αίσθημα του αόρατου
έχασε το προσανατολισμό.
Κι όμως ήταν απαλή σαν μετάξι
όπως μια βόλτα σε ψυχή αγαπημένη.
Σαν μια φιγούρα σε ταινία
ένα πέρασμα στη μαγεία
των άηχων σκέψεων
που κατεβαίνει κοντά σου
για να μη βλέπεις
μόνο φαντάζεσαι τη συνέχεια.
Κι ύστερα τη χάιδευε τρυφερά
στα μαλλιά συνέχεια
σαν ραγδαίος έρωτας
βλαβερός για την όραση.
Σε κείνο το κόσμο μόνο
ότι αισθάνεσαι είναι επιτρεπτό.
Με το αίσθημα του αόρατου κατάλαβε
πως το να κλείσει τα μάτια
είναι αρκετό.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014


Ανησυχεί με τους ήχους του μύθου
έχασε την αθωότητα του λευκού στήθους
φοβάται τα μάτια που θα πνιγούν πάνω της.
Στα χέρια με το μολύβι ζωγραφίζει βατράχους
και γράφει από κάτω ωμέγα με θαυμαστικά.
Μισοτελειωμένες υποσχέσεις του χρόνου
σαν άγγιγμα από το λαιμό ως τη κοιλιά
κι ένα βουβό κλάμα υγραίνει τα χείλη
που κάποτε φιλήθηκαν με πάθος.
Πάντα ανησυχούσε με τις θεικές αυταπάτες
ή με τα σεντόνια που σκέπαζαν διάφανες ψυχές
ή το ηδονικό γκρίζο των κροτάφων
κι άλλωστε ποτέ δεν της είπαν πως θα μεγαλώσει
ερωτευόμενη και ερωτεύσιμη
κι έκαμε στην αγάπη των γερακιών τις αγκαλιές
κι έγινε χάδι του νερού στα μάτια.
Πριν τη τελευταία σκέψη πέταξε τα ρούχα
κι έμεινε γυμνή .

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΩΝ ΠΟΘΟΣ

Μόνο βρυθησμός
 δίχως αέρα
παγιδευμένος ο λάρυγγας
εκεί στο σημείο που πετάγονται ψέματα
σαν φλέβα χρυσού .
Τα μάτια κοιτάζουν ψηλά στο σκοτάδι
άρχισε η χάση του φεγγαριού
διακριτικά και με συνηθισμένη επιδεξιότητα
αφήνει τη δημιουργία όπως από πάντα ήταν
πρωτόγονη βίαιη και απούσα.
Πριν λίγο μοιράστηκε με το σύμπαν αγάπη
εκείνη του εργαστηρίου με χρώματα
και μυρωδιές συνθετικές
κι έπιασε κι έφτιαξε γλυκό από κάτι
μαραμένα τριαντάφυλλα
και έγραψε τάχα για μοναξιά του ενός.
Δίχως αέρα δίπλωσε τη μύτη του
και την έβαλε  μες τη τσέπη
πρόχειρη για χρήση να είναι
και ανέβηκε στο πρώτο λεωφορείο.
Έγραφε τέρμα
ενός πεντάλεπτου πόθος.
Σημείωσε μια συνηθισμένη μέρα.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Τελευταίος χορός
Θυμάσαι Ξεχνάς .Αγαπάς
αχνοπατάς στο βήμα μου.
Φοβάσαι Θέλεις
βαρύ το φορτίο της θύμησης.
Λίγο παραπατάς ρισκάρεις
ανύποπτες μέρες σε ένα αόριστο χρόνο
παρελθόν ,παρόν ,μέλλον.
Χαμογελάς δεν έζησα τίποτα.  
Έτσι πρέπει καρδιά μου
μονολογείς
το τελευταίο φτερούγισμα σου χαρίζω.
Τεελυταία στάση ψυχής
το μέλλον δεν είναι δικό μου
ανήκει.
Το στερημένο σώμα μου
θα γευτεί μια κλειστή θάλασσα
καθώς θα ξετυλίγω ένα ένα
τα πέπλα της αυταπάτης
μπορεί οι επιθυμίες
να είναι
πριν τις πάρει ακόμα ένα κύμα.
Αυτό θα είναι το καλοκαίρι.

Κι η μέρα γαμώτο
εκείνη η μέρα
εκείνη η όμορφη μέρα
έμοιαζε γεμάτη από υποσχέσεις

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Υποτέλεια θα πεις
ένα σκυλί που τρίβεται στα πόδια
για ένα χάδι
και ταπεινωμένη κάνω γωνία το κορμί
και κρύβομαι.
Άλλες ξαφνιάζω με τη υπερηφάνεια
του αλόγου που τρέχει κλαίγοντας.
Είναι να απορεί κανείς με τόσα συναισθήματα
αβόλευτα σε σώματα ζώων
πότε τρυφερών και πότε αρπακτικών.
Τούτα τα στάδια που με συνείδηση γίνονται
δε θέλω να τα ονοματίσω
και που να βρω τις λέξεις -ανάξιες λόγου λες
μα εγώ επιμένω πως δεν υπάρχει γλώσσα.
Και εσύ το χρέος σου να κάνεις
χτενίζοντας στιλπνό τρίχωμα
ως υπέρτατη ένδειξη σεβασμού
σε αδέσποτα αισθήματα .
Ξύσε λίγο στο χέρι κάτω από τη δέρμα
προχώρησε στη πλάτη στα μαλλιά στα χείλη
στα πόδια μέχρι και τα δάχτυλα
ξεγύμνωσε τη σάρκα και μπες στην άλλη.
Θα σε συνατήσω στα πόδια που τρίβονται
στις νυχιές που αφήνουν πληγές
στα ουράνια και στα γήινα πλέγματα
που με τα χέρια τρίβονται και φτιάχνουν μύθους
για ανθρώπους που άλλαξαν μορφή
που οι άλλοι δε μπορεσαν ποτέ να καταλάβουν.

photo .pinterest.

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Λέω θα γράψω για τον έρωτα
που μοιάζει πρώτος να είναι.
Το σκέφτομαι και καταλήγω πως πάντα
πρώτος είναι
εκτός από εκείνες τις περιπτώσεις
που γίνεται δράκος και καταπίνει τις λέξεις
αμάσητες
δεν καίει τα σωθικά.
Κι εκτός από εκείνες που αρνούνται
να γίνουν λευκά σύννεφα γιατί
ο ορίζοντας είναι άγνωστος .
Ναι σκέφτομαι υπάρχουν και άλλες
που στριμώχνονται στις μέρες της εβδομάδας
για να έχουν κάπου το χώρο τους
να έχουν ένα όνομα πχ Τετάρτη
μα και πάλι πάντα πρώτη Τετάρτη θα είναι.
Βλέπεις υπάρχουν σκέψεις
που ξεκουμπώνουν τις σκοτεινές τους σκέψεις
και καταρρέουν .
Κι υπάρχουν κι άλλες να σα να κοιτάς
πίσω από φιμέ τζάμια
μη κουραστούν τα μάτια από το φως
μα πάλι έρωτας αφαιρετικός θα είναι
ή πόνος ή ψυχή ή στρίμωγμα
ή το άλλο και το άλλο και το άλλο.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΩΜΑΤΑ

Το σώμα σου
δεν είναι δικό σου σώμα
μου ανήκει
ο ενθουσιασμός στη κοιλιά
που σκάλιζα κομμάτι κομμάτι
οι μεγάλες τσέπες που κεντούσα
μέρες και νύχτες
για να ζεσταθούν
οι αδρανείς αισθήσεις σου .
Το σώμα μου
δεν είναι δικό μου σώμα
σου ανήκει
έχει σχεδιαστεί με κάρβουνο
από τα χέρια σου
όχι η πλάτη είναι δική σου
στη χαρακιά που άνοιξες
να πεταχτεί ματαιωμένη ευτυχία.
Τα σώματα δεν είναι δικά μας
ανήκουν
σε αιωνόβιες στάλες ιδρώτα
που έσταζαν πάνω στα χείλη
έως τη γέννηση του υγρού φιλιού .

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

ΩΡΙΜΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

Πήγαινα αβέβαια στη πόλη
στα δάχτυλα έπαιζα με το ροζ μαντήλι
που θλίψη είχε
γιατί ήθελε
να ΄ναι ώριμο σταφύλι.
Δε του μιλούσα για τα περιβόλια
με κληματαριές
για το πόσο όμορφη είναι η φύση
μόνο κοιτούσα γύρω
κάτι που να σου μοιάζει.
Κι έβαλα το μαντήλι στο στήθος
σαν να ήταν η μοναδική επιθυμία μου
με χάρη προς χάριν της ευγένειας
μα κείνο κοκκιίνησε από τα τόσα ψέματα.
Δε θέλω να μείνω με ένα ροζ
ανάμεσα στα μάτια
που θα αποτυπώνει
θαυμάσια τη καθημερινότητα του
θέλω τη μοναξιά του χεριού στο στήθος
το κλάσμα του δευτερολέπτου
στην αθανασία.
Μια τελευταία ματιά τριγύρω
δίχως την αίσθηση του πόνου
που είχε ασπρίσει από το σφύξιμο
το χέρι,

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Κοντεύει να Φθινοπωριάσει
οι μέρες γελάνε ακόμα
κρατάνε τον ήλιο και παίζουν
τα δικά σου κρατάνε μιας
εποχής σιγή.

Η θάλασσα φουσκώνει
και ξεφουσκώνει
σαν τις γρήγορες ανάσες
στα ενδιάμεσα του τραγουδιού
που κρύφτηκε κάτω
από τις παρτιτούρες.

Η νύχτα γεμίζει αστέρια
και κάθε είδους φιλιά
σαν μελαγχολικό αγιόκλημα
στα μαλλιά
στεφάνι ερωτικό
που ξεραίνεται από την αναμονή
και θέση παίρνει
πάνω από το κρεβάτι.

Η καρδιά πάει προς
τη συνηθισμένη θέση
δίπλα
στα μη ξεχάσω
στο ξεκούρδιστο πιάνο
μέχρι επισκευής
μα κοντά στο παράθυρο
με επιθυμία να πετάξει
με τα πρώτα κίτρινα φύλλα .

Η άρνηση κοιτάζει στα δάχτυλα
με ντροπή
ξέρει πως ευθύνεται
για τη θλίψη των ανέραστων
εικονογραφημμένων ρομάντζων.
Στη πρώτη στροφή
η λεηλασία της ψυχής
όπως κι οι νύχτες
θα έχουν μεγάλη διάρκεια.

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

με παραλήπτη

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Στο τέλος του καλοκαιριού
ανακάλυψα ένα χιονιά χειμώνα
που όλα κλείνονται ερμητικά
στο δέρμα τους
από τη καλοκαιρινή ντροπή
ειδικών προτάσεων
"όπως κανονικά θα έπρεπε"
ή γιατί το κύμα φτύνει λέξεις
όπως ακέραια μέρα και πρόβα
όμοιων καταστάσεων
και λίστες οργασμών
που ωσάν στρουθοκάμηλοι
κρύβονται στο κρεβάτι
με τα πενήντα παπλώματα
ακολουθώντας τη πορεία
μιας συνηθισμένης μέρας
που για να δικαιολογήσει
τη συστολή της
αναγνωρίζει μόνο μια φράση
'προσεχώς συγγνώμη "


Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014


Σε αγαπάω πως να το πω.
Παρακολουθώ ανθρώπους
να προσφέρουν σύννεφα σε κουτιά
με σχήματα περίεργα
σχήματα με σύμβολα
άλλοι αγοράζουν γαρδένιες
και τις βάζουν στο βάζο με άρωμα
και άλλοι ιππόκαμπους σε βραχιόλια.
όλοι με το τρόπο τους λένε σε αγαπώ.
Θέλω να σου πω πως σε αγαπάω
με ένα τρόπο που θα καταλάβεις
χωρίς να μεσολαβεί επεξεργασία
να όπως όταν κάνω μακροβούτι
και φωνάζω το όνομα σου
με κείνη την αίσθηση πως το νερό
θα φέρει τους ήχους κοντά σου
ή σαν το νεο παιχνίδι που κρατούσες
σφιχτά μέσα στα σκεπάσματα
να έτσι να πιάνω στα χέρια το παιδί
που θέλει να παίξουμε κρυφτό
πως να σου πω σε αγαπώ
με πιάνουν κλάματα κι είναι ωραία
θα ήθελα να σου χάριζα ένα δάκρυ
είναι τόσο αγνό
να τα έχεις τη περίοδο της ξηρασίας.
Θέλω να σου πως σε αγαπάω
με τους ήχους της φυλαρμονικής
κάτω από το μπαλκόνι
την ώρα των πανανθρώπινων ευχών.
Μα δε θα πω τίποτα
το σ αγαπώ θα δώσω στις πυγολαμπίδες
να φέγγουν τη νυχτιά σου .

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Κύκλο κάνω στο μπλε μου
με ένα καράβι αγκαλιά
ανυπεράσπιστος
από την αδυναμία
να ορίσω ορίζοντα.
(και κείνη έπαιζε )

είναι η ώρα

να μπω στο παραμύθι σου (της είπε)

Κι ο άνεμος
γαμώτο
είναι ευνοικός.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ωκεανός στα πόδια
φαντάσου ένας ωκεανός το σπίτι
αέναο ταξίδι μπρός σου
κι εσύ αποξηραίνεις το χαμομήλι
για το χειμώνα
με συντροφιά τον ήχο του στρειδιού
που ανοίγει
το φετινό αντίο δεν υπάρχει
κρύβεις το κεφάλι στο ντουλάπι
βγες έξω πιες και χόρεψε
στον πους της καθέτου
ότι προτιμά να ξεραίνεται
κανένας πόθος δεν είναι διαφανος
κλείσε το στρείδι άστο
στη νυχτιά του
μια μέρα θα γίνει μαργαριτάρι
το αγκάλιασμα είναι κολύμπι στα βαθιά.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Δε ξεμπέρδεψα με το ήμισυ του παντός
οι ήρωες της οθόνης των θερινών σινεμά
από τα παιδικά χρόνια με κατασκοπεύουν.
Κάποιες φορές με τιμωρούν που κόβω
το ψωμί με τα χέρια
και άλλες κοροιδεύουν την ανάγκη
να δίνω ανθρώπινη διάσταση
στους ανθρώπους.
Δε ξεμπέρδεψα με το άσπρο τοπίο
που έχω καλύψει με ζάχαρη άχνη
με το καιρό καραμέλωσε
για να έρχονται οι μέλισσες να γονιμοποιούν
όνειρα μόλις βγαίνουν τα αστέρια.
Δε ξεμπέρδεψα ακόμα με ασκήσεις
ελαφριών βημάτων στο δρόμο
η ησυχία επιβάλλεται
μα παραμένει σε ελευθερία το δικαίωμα
σωματικής έλξης ,ένα κουτί χρώματα
ένα στυλό και ένα τετράδιο.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

φύσηξε πάλι
και σηκώθηκε η σκόνη μας
ο άνεμος μας άφησε γυμνούς
μαζεύει τα κομμάτια μας και φτιάχνει
δρόμους στον αιθέρα
και είναι ώρες που σκέφτομαι
πως τούτα τα κομμάτια
υπαγόρευση είναι στον άνεμο
με ζήλο να κρατήσει
από ότι πιο όμορφο μοιράσαμε.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014


ΕΚΕΙΝΗ
Γλύφει τα χείλη να κρατήσει
ένα ίχνος έρωτα
αγγίζει το στήθος
περιμένοντας ένα φτερούγισμα.
Στις ώρες της αναμονής
μαζεύει βοτάνια
ειδικά των πληγών στα φτερά.
Κι όταν στο στήθος χάιδεμα νιώθει
τα χέρια απλώνει
στα φτερά βάλσαμο να βάλει
να μπορούν να πετάξουν πάλι..
Αυτές είναι οι μέρες
των επίμονα αλλιώτικων εραστών
μικρά ανοίγματα φτερών.
Ταγμένες στην αναμονή..


Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Βόλτα στην οδό ονείρων...Καλοκαίρι με καφέ και τσιγάρο στο τίποτα ..Τότε που με αναζητάς στη σκέψη σου..Καλοκαίρι των προτεραιοτήτων του έρωτα...
και νιώθεις ένα σφίξιμο που όλη σου η ζωή δεν είναι έξω ...Με τα φτερουγίσματα χαράς ....
Σαν καλοκαιρινές νύχτες κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό ,τοτε που ταξιδεύεις σε μοναχικές παραλίες ,με το δροσερό αεράκι να χτυπά το προσωπό σου κι η αλμύρα ανακατεύει τα χείλη σας...Τότε που ένα μεγάλο όνειρο χωράει σε μια μικρή τούφα μαλλιών...Καλοκαίρι μέσα σε μια μελαγχολικά ανυποψίαστη διάθεση σαν αυτές που θέλεις να αγγίξεις ένα
χέρι να σου δροσίσει τη μέρα...
Σε αυτή τη μελεγχολία που τόσο αντιφατικά σου χαμογελά ,στα θερινά σινεμά ,στη βανίλια ,στο ποδήλατο,στο βουνό...
Τότε που πολεμάς με το κορμί στη θάλασσα να σε αγκαλιάζει ,να γίνεις καλύτερος που αφήνεσαι στο μη γνώριμο ή στο καθημερινό και ας καείς από τις δυνατές αχτίδες του ήλιου...Στο αόρατο που σε αγκαλιάζει...
Σε στιγμές με παγωτά,ποτά και ας ξεφύγεις λιγάκι,η νύχτα το επιβάλλει η ίδια η ζωή ,με τις εκδρομές..Με τις τυχαίες συναντήσεις ή με τις συναντήσεις του νου που σε ακολουθούν ..
Με τις γλυκές μπαλάντες και τα χορευτικά τραγουδάκια στα μπαρ,τα ανάλαφρα ρούχα,τα μαγιώ,τα πολύχρωμα καπέλα στα μαλλιά...
Για ότι με αγωνία περίμενες από ένα κουρασμένο χειμώνα..με προσδοκίες και ας χαθούν στο τέλος ...
Με μια απόκοσμη φωνή να σου μιλάει γλυκά ,με γεύση καρπουζιού και γλυκού βύσσινο ,τα μεθυσμένα βήματα μιας ανυπακοής που κρύβεις μέσα σου...
Με τη χαρά της βόλτας στην άμμο φορώντας γόβες ή και ξυπόλητη  κι όλα να είναι φυσικά...Τα πολύχρωμα κοσμήματα...Η υπερβολή...
Καλοκαίρι του μεγάλου και απόλυτου έρωτα να σου ψιθυρίζει στο αυτί όμορφα λόγια να νιώσεις ένα με το σύμπαν.....
Της καρδιάς με τη γλυκιά αυταπάτη σαν από θλιμμένες νότες ενός πλανόδιου ακορτεονίστα ,στα βήματα του βαλς μιας άλλης εποχής και ας μη ξέρεις να χορεύεις,πετώντας ρούχα και καθετί περιττό,μικρό και μεγάλο αληθινό και φανταστικό ταυτόχρονα...
Εκεί που όλες οι σκέψεις  κι όλα τα αισθήματα επιτρέπονται γιατί τα οδηγεί η μαγεία της καλοκαιρινής αύρας...
                                           Σε ένα ταξίδι που κρατάει  όσο οι  νότες ταιριάξαν μεταξύ τους..
Καλοκαίρι να με περιμένεις να σου αφήσω τη ψυχή μου να τη ταξιδεύψεις.......................................................

                                            

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΘΑ ΠΑΩ ΟΠΟΥ ΠΑΣ

Καταλαβαίνεις ρε
θα πάω όπου με βρείς
κάτω από το υπόστεγο
να κρατάω στεγνά
τα δεδομένα της ευτυχίας.

Μετά θα βγω στη βροχή
να μουσκέψουν τα πάθη
πως το λες κατάσαρκα
να γίνω γόνιμη γη
στο άδειο σου κορμί
να μη λεω είναι η βροχή
και άλλα ποιητικά
να λέω είναι δάκρυα
βρέχει που δε με βρίσκεις.

ΤΊποτα δεν άλλαξε
ούτε οι εποχές
να αλλάξει το προσωπό σου
από ερωτικούς σπασμούς
να σε γνωρίσω από την αρχή
κι ο έρωτας να είναι εκτυφλωτικός
τόσο που να καταντά αβάσταχτος.

Να με καταπιεί η ακατοίκητη πόλη σου
να κρεμόμαστε από μια κλωστή
παντού υπάρχουν πράγματα
που στέκονται στη μέση του πουθενά
παντού υπάρχουν θαύματα
και κλαίω γιατί βρέχει
κλαίω γιατί δε θυμάμαι.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Εκεί που ΄χα
απλώσει λευκό πανί
κι είχα σκεπάσει επιμελώς
πράγματα προσωπικά
ήρθαν και νόμισαν
τελετή πως γινόταν.
Και τραβήξαν το πανί
αποκαλυπτήρια θαρρείς γινόταν.
.Μα κρίμα
Δικών μου μαρμαρωμένων στο χρόνο
Στην ίδια θέση να κλαίω
κι άλλο δε μπόρεσα
ευχήθηκα
σε συναντήσεις ψευδαισθήσεων.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014


 ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ
 
Φοβάμαι τη πανσέληνο
αλλάζει χρώματα
από το ασημί στο κόκκινο
όταν κομμάτια γίνεται
κόβει τις σιωπές
φοβάμαι τα κομμένα λόγια
που μπερδεύονται την ώρα
του κόκκινου.
Φοβάμαι την ώρα που κατεβαίνει
αβέβαιο
και αιωρείται σαν φαντασίωση
φοβάμαι πως θα σε αγκαλιάσω.

Με χαρά μοιράζομαι το ποίημα της αγαπημένης μου Theo Sav

Φοβαμαι πως θα σε κλεισω μεσα μου για να μην φυγεις ποτε...Φοβαμαι πως θα κλεισω τα ματια μου για να κρατησω μεσα τους το χαμογελο σου την ωρα εκεινη της εκκωφαντικης σιωπης...αυτης που τα μαρτυρουσε ολα,αυτης που δεν σκιαχτηκε να πει πως με λατρευεις!!!!!Φοβαμαι πως σ`αγαπω!!!!.

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014


  ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ

Κάτι φεύγει πριν το χάραμα
δεν επιστρέφει
τα χειλικά σύμφωνα υγραίνονται
σβήνουμε τα λαμπιόνια
στο στομάχι
αγγιζόμαστε ονειροπολώντας
η ποίηση στη κόψη του χρόνου
θα σπάσει τη κλειδαριά
των ιδιωτικών πηγών
βήμα βήμα στις σταγόνες.
Κάτι περιμένουν
τα αφηρημένα καλοκαίρια.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ


Όταν τελειώνει η μέρα
και μέχρι την αυγή
υπάρχει ένα μοναχικό διάστημα.
Δε θέλω χίλιες λέξεις
μου αρέσει η μοναξιά τους
χρειάζομαι μόνο μία.

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Παραξενεύτηκα 
μα τι γύρευε ο ήλιος
νύχτα μέσα στη θάλασσα;

Κοίταξα πιο καλά 
όχι με τα μάτια της μέρας
μα με κείνη τη ματιά 
που προχωρά πέρα από τα γήινα
ξέρετε τα καλοκαιρινά βράδια
έχουν μαγικές ιδιότητες
και είδα καθαρά 
των αστεριών τα φιλιά.
 
 

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω φιλί
σε ναυάγια που δεν τα ανασύρει κανείς
να κολυμπώ με αισθήσεις που ο ήλιος
δεν τις βλέπει μήτε οι άνθρωποι.
Όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω χρυσόψαρο
που βγήκε από τη γυάλα
και γλιστράει σε ιδρωμένες σταγόνες
να απομονώνω τις φωνές
που χρειάζονται γυάλα για να επιβιώσουν.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εγώ
να αφήνω στα απάτητα βουνά καράβια
να συντροφεύουν θάλασσες που χάθηκαν
να περνώ κάθε Φθινόπωρο
να ρίχνω γιρλάντες και δάκρυα για συντροφιά.
Φωτογραφία: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω φιλί
σε ναυάγια που δεν τα ανασύρει κανείς
να κολυμπώ με αισθήσεις που ο ήλιος
δεν τις βλέπει μήτε οι άνθρωποι.
Όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω χρυσόψαρο
που βγήκε από τη γυάλα
και γλιστράει σε ιδρωμένες σταγόνες
να απομονώνω τις φωνές
που χρειάζονται γυάλα για να επιβιώσουν.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εγώ
να αφήνω στα απάτητα βουνά καράβια
να συντροφεύουν θάλασσες που χάθηκαν
να περνώ κάθε Φθινόπωρο
να ρίχνω γιρλάντες και δάκρυα για συντροφιά.

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

ΕΝΑ ΜΠΑΛΟΝΙ

Είμαι ένα μπαλόνι που υψώνεται
ως την επιτείχια ακουαρέλα της θάλασσας
θέα στο γυάλινο τοίχο που υπαγορεύει ποιήματα
που μαδάει μαργαρίτες αντί για μένα
μα ονειρεύομαι τη μέρα που θα γίνω άμμος
θα σηκωθώ θα μπω σε σώματα
στα πιο απόκρυφα σημεία και θα δηλώνω
μόνο ερωτική παρουσία
σε μέρες αμήχανων συναντήσεων
με διακοπές σιωπής στη σιωπή
αγγίγματα σε χέρια που κύκλους κάνουν
σε ανοιχτές θάλασσες
κι η έκρηξη θα σπάσει τα μπαλόνια
με φωνές και θλίψη θα υποδεχτώ ανόητες ερωτήσεις
μπερδεμένη θα απομακρύνομαι και θα επιστρέφω
βγάζοντας τη γλώσσα σε όλα τα πετούμενα
που βάφουν με χρώμα τα μπαλόνια

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014


Ο άνεμος βουβός και στάσιμος και επομένως λυπημένος
δεν άντεχα τούτη τη μοναξιά του κόσμου του
μου θύμιζε ορχήστρα που εγκατέλειψε ένα
χαρούμενο χορό.
Έμεινα μόνη να σκεφτώ
έμεινε μόνος να σκεφτεί το λιγότερο λυπημένο τέλος
και έξαψα και βρήκα φωτογραφίες
μέσα στα ροζ μου ρουχαλάκια
είχαν ξεμείνει σε συρτάρια να θυμάμαι πως αγαπούσα
τις ανάλαφρες συζητήσεις
τα λάθη ήταν ευκαιρίες μα τώρα μεγαλώσαμε
τα πόδια έγιναν πλοία που στα καρνάγια
περιμένουν μια ευκαιρία.
'Ανεμε φύγε σε αγάπησα μα ήρθες σαν λίβας
και πάντα αγαπούσα της αυγής το αεράκι
άνεμε φύγε με αγάπησες μα ήμουν άυλη ψυχή
και η ματιά σου εκεί να φτάσει δε μπορούσε
θα έπρεπε βροχή να γίνεις στο κορμί μου
και τούτο θάνατο σημαίνει.
Ξέρω πως τις νύχτες θα ταξιδεύεις στο δώματιο μου
θα έρχεσαι σιγά να μη ξυπνήσω
μα εγώ θα σε καταλαβαίνω και θα κάνω πως κοιμάμαι
θα σηκώνομαι και θα θα σου αφήνω μηνύματα στο χαρτί
θα φτιάξουμε εξ αρχής κώδικες με λέξεις
κι όταν περάσουν πια τα χρόνια με τούτη την αγάπη
ίσως να γίνω άνεμος κι ίσως να γίνεις γη.

Έφερε κάτι σταγόνες ξαφνικά
ξέρω πως ήθελε να κλάψει
αγκάλιασα στο πουθενά τα χέρια
κι άρχισαν να τρίζουν πόρτες και παράθυρα.
Τούτος ο ήχος με συντροφεύει
δε σταματά ποτέ
και τότε πήρα την ευθύνη να ζω με ήχους
και συνέχισα.

Πλησίασα προς το παράθυρό,είδα πόσο γρήγορα ταξιδεύει ο άνεμος το σύννεφο, για να το πάει σε άλλο τόπο, κι αναλογίστηκα πως την ίδια ταχύτητα έχει και η δική μου ζωή...Έτσι για να με μεταφέρει απο εδώ κι εκεί... να με γεμίζει και να με αδειάζει ανόλογα με τα κέφια της...Νιώθω το απαλό αεράκι,σαν ένα απαλό τρυφερό ερωτικό χάδι, και αφήνομαι ξέροντας πως είμαι σύννεφο τις ώρες που κουβαλάω τον άνεμο μέσα μου.