Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014


Ο άνεμος βουβός και στάσιμος και επομένως λυπημένος
δεν άντεχα τούτη τη μοναξιά του κόσμου του
μου θύμιζε ορχήστρα που εγκατέλειψε ένα
χαρούμενο χορό.
Έμεινα μόνη να σκεφτώ
έμεινε μόνος να σκεφτεί το λιγότερο λυπημένο τέλος
και έξαψα και βρήκα φωτογραφίες
μέσα στα ροζ μου ρουχαλάκια
είχαν ξεμείνει σε συρτάρια να θυμάμαι πως αγαπούσα
τις ανάλαφρες συζητήσεις
τα λάθη ήταν ευκαιρίες μα τώρα μεγαλώσαμε
τα πόδια έγιναν πλοία που στα καρνάγια
περιμένουν μια ευκαιρία.
'Ανεμε φύγε σε αγάπησα μα ήρθες σαν λίβας
και πάντα αγαπούσα της αυγής το αεράκι
άνεμε φύγε με αγάπησες μα ήμουν άυλη ψυχή
και η ματιά σου εκεί να φτάσει δε μπορούσε
θα έπρεπε βροχή να γίνεις στο κορμί μου
και τούτο θάνατο σημαίνει.
Ξέρω πως τις νύχτες θα ταξιδεύεις στο δώματιο μου
θα έρχεσαι σιγά να μη ξυπνήσω
μα εγώ θα σε καταλαβαίνω και θα κάνω πως κοιμάμαι
θα σηκώνομαι και θα θα σου αφήνω μηνύματα στο χαρτί
θα φτιάξουμε εξ αρχής κώδικες με λέξεις
κι όταν περάσουν πια τα χρόνια με τούτη την αγάπη
ίσως να γίνω άνεμος κι ίσως να γίνεις γη.

Έφερε κάτι σταγόνες ξαφνικά
ξέρω πως ήθελε να κλάψει
αγκάλιασα στο πουθενά τα χέρια
κι άρχισαν να τρίζουν πόρτες και παράθυρα.
Τούτος ο ήχος με συντροφεύει
δε σταματά ποτέ
και τότε πήρα την ευθύνη να ζω με ήχους
και συνέχισα.

Πλησίασα προς το παράθυρό,είδα πόσο γρήγορα ταξιδεύει ο άνεμος το σύννεφο, για να το πάει σε άλλο τόπο, κι αναλογίστηκα πως την ίδια ταχύτητα έχει και η δική μου ζωή...Έτσι για να με μεταφέρει απο εδώ κι εκεί... να με γεμίζει και να με αδειάζει ανόλογα με τα κέφια της...Νιώθω το απαλό αεράκι,σαν ένα απαλό τρυφερό ερωτικό χάδι, και αφήνομαι ξέροντας πως είμαι σύννεφο τις ώρες που κουβαλάω τον άνεμο μέσα μου.

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

ΦΥΤΕΥΩ ΣΠΟΡΟΥΣ

Διαδρομή με διαρκείας στο παγκάκι
απλώνεται ο κόσμος μέχρι το λαιμό
ένας αναπτήρας φωτίζει το τσιγάρο
σκέφτεσαι πως ο κρυφός σου έρωτας
είναι μια επανάσταση
η πόλη σκαλίζει την αλήθεια
η χτεσινή ρυτίδα ακόμα ένα ψέμα
το αυτοκίνητο περνά με δυνατά
τη μουσική
τραγουδάς χαμηλόφωνα
ακόμα αρέσω -ακόμα νοιώθω
η πόλη χασμουριέται από την επανάληψη
δυο παγωμένες σκέψεις
παγάκια στο νερό σου
όπως να σε πήγαινα εκεί που δε πάνε
αεροπλάνα
να σε παω εκεί που μπορώ να ουρλιάζω
τα θέλω
τρίτη σκέψη όχι δε έχει το παγκάκι ίδρωσε
από τα μυστικά
ένα πουλί μασάει θυμωμένο τους σπόρους
επιστροφή
είναι ώρα να φυτέψεις τους μύθους

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

ΘΑ ΓΙΝΩ ΑΝΕΜΟΣ

Κλείσε γρήγορα τα παράθυρα.
Σήμερα είπα θα γίνω εγώ άνεμος
και φύσηξα
μα λύγισα τις παύσεις
και αυτό είναι επιζήμιο
στα δεδομένα υπάρχουν διαστάσεις
πρέπει να γκρεμίσουμε τοίχους
να ανοίξουμε παράθυρα
είναι μέρες για τέτοια;

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

ΙΣΣΟΡΟΠΙΣΤΗΣ ΜΗΧΑΝΩΝ

Κάθε μέρα γεμίζω και αδειάζω ρούχα.
Με μια σειρά ,με μια ευλάβεια
αδειάζω και γεμίζω πιάτα και ποτήρια
προσέχοντας μη καταστραφούν
σε υψηλές θερμοκρασίες.
Στη τελειότητα της προσπάθειας
καίω τα χέρια μου που γίνονται
από τη συνήθεια εξαρτήματα
εξαφάνισης κηλίδων.
Ξέρω σε τι αντέχω πια.
Το να βρω ισσοροπία σε υψηλό ρίσκο
θερμοκρασίας μου πήρε χρόνια .
Θέλει χρόνο να μάθεις να κάνεις
το αντίθετο
που έκανες σε όλη σου τη ζωή.

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
Επαφή ανεξίτηλη και το ξέρει στην αφετηρία διαφορετικό όνομα ίσως Γιούλη αφήνει ξανά τα κλειδιά αγαπά να λούζει τα μαλλιά με τσάι κόκκινο αμύγδαλο και να δίνει φιλιά, καταδύεται στο σύμπαν των παθών κλείνει το φερμουάρ και φεύγει χωρίς εξηγήσεις για τίποτα με τον εξαερισμό ανοιχτό να σκεπάζει της φυγής το θόρυβο και στο τέρμα με την ασφάλεια του παραβάν κλαίει και γελάει μαζί.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014



Ταξινόμηση με χαρακτηριστικά
άνθρωποι άγνωστοι
άνθρωποι γνωστοί
άνθρωποι φίλοι
άνθρωποι εχθροί
άνθρωποι εραστές
άνθρωποι που δεν ήρθαν
άνθρωποι που περιμένω
άνθρωποι που ξέχασα.
θερμοκήπιο ψυχών
ψέμα στο σπόρο 
                            πόθο στους βλαστούς
                            αγωνία στο χρόνο
                            γεύση στη γλώσσσα
                            ανάσες στην ανάγκη
                            τίποτα δε συντηρείται τυχαία.   

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Και κείνοι οι ήχοι φορές φορές στη γλύκα
σαν τη κλήση του τηλεφώνου
που δε σου μιλά κανείς
αρκείται στη φωνή σου και κλείνει
ή σαν πόρτα που ανοίγει με θόρυβο
πριν καν προλάβεις να νοιώσεις το σφυγμό
που έρχεται με το τέλος της αγωνίας
περνά ξυστά από ζωτικά όργανα
τούτη η λαχτάρα του εφήμερου
μια κούκλα δίχως πόδια
που κόπηκαν στη κατασκευή
για να μη κάνει άλματα
κούκλες για το καναπέ
σίγουρα θα έχετε και εσείς
στις τσέπες πέτρες δεμένες 
στο μέρος της καρδιάς
και λείπει η ματιά του ανέμου
πόσες κουβέντες δεν θα θελα να είχα ακούσει
κείνες της στιγμής που χάνονται 
πόση αοριστία τις έχω κεράσει.
Δάκρυσα και άφησα τον άνεμο να μ αγκαλιάσει
υπάρχει πάθος στο αγκάλιασμα
και ένοιωσα Θεέ μου τη μετάλλαξη.
Πήρα την ευθύνη 
και είπα πως ίσως σταματήσω...
 
Μάζευα μια τούφα μαλλιών με το δάχτυλο
και κοιτούσα τα δάχτυλα των ποδιών
αμηχανία στην ιεροτελεστία
δε σου είπα πόσο σε ήθελα
δε σου είπα για την ώρα των μικρών Θεών
αδυναμία
δύναμη
να ζω όσα δεν έζησα,

με κοίταξες έσυρες το δάχτυλο στη πλάτη
ανατρίχιασα
ανατρίχιασες 
σε κοίταξα έσυρα το δάχτυλο στο λαιμό
είχε συντελεστεί έρωτας.
 .

 
Ο διττός ευατός μου
δρόμο παίρνει
στις ηδονές
όταν ο άλλος
γεμίζει μοσχοβολιές ρόδων.

Όταν τυχαία ανταμώνουν
χωρίς επίγνωση της επιθυμίας
του ενός για τον άλλον
θόρυβος γίνεται
από τη πόρτα της ψυχής
που ανοίγει
στης ζωής το στοίχημα.

Στέκω αναποφάσιστα γοητευμένη.
ΣΕ ΘΕΛΩ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΟΥ

Είμαστε μόνοι
μια παραγεμισμένη βαλίτσα
ο καπνός του τσιγάρου
αχνά μάτια
μου έλλειψες
νανουρισμένοι από την αναζήτηση
κι όχι στο τελευταίο χορό
είμαστε μόνοι
κολλημένα χαρτιά στη πόρτα
του ψυγείου
φύσηγμα στο άνοιγμα του γλάρου
που βουτάει στη θάλασσα
αντέχουμε ακόμα
αγγίγματα σε ιδρωμένα
πατώματα
λυχνάρι που ανάβουμε
στη γλώσσα που δεν
ερμηνεύσαμε ακόμα
στα μαζεμένα φιλιά
που πέτρες πετάχτηκαν
στο βυθό
σε θέλω
στο καλοκαίρι μου .

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΗΔΟΝΗΣ

Τις σκέψεις μου περί ηδονής
έγραψα σε ασβεστωμένο τοίχο
είχεί βαφτεί όπως πρέπει.
Έγραψα και ένα Ε που θα μπορούσε
να σημαίνει επιθυμία ή ενδίδω
και ένα Α όπως αρχή,αγάπη και
απαίτηση
κι άλλα πολλά παράξενα.
Μα νοιώθω μόνη
σαν να ενδίδω
εκεί που ενδίδουν όλοι,
που περνώντας από το τοίχο
αλλόκοτος δείχνει.
Θυμώνω και γράφω ένα
γράμμα ακόμα,
Υ όπως υποκρισία ή υπέκυψα.
Μουτζωρώνω το τοίχο
με ένα τσιγάρο που κραγιόν
είχε πάνω του.

Ντίνα
6/1/2014

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014


Για να γνωρίσεις
ένα γυμνό κορμί
θέλεις αέναο χρόνο.

Δεν αρκεί να το στεφανώσεις
τιμές να προσφέρεις.
Θέλει ύψος και βάθος
ψυχής
ανοιχτές τις πύλες
του παράδεισου
και της κόλασης.

Πρέπει να μη δραπετεύσεις
από την άκρη των δαχτύλων,
θέλει να ρισκάρεις
τον ευατό σου..




 



                                     

ΚΑΤΑΠΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ

Λίγο πριν την αυγή
κατάπια όλα τα αστέρια
η μέρα έκλεισε τα μάτια
γύρισε τη πλάτη
προς το νεροχύτη
πετώντας κέρματα
δίχως λόγο ευχές
κι η λάμψη σπίθες
φωτίζουν του εντός μου
το ξεχείλισμα.
Και έπειτα ; κοίταξα ψηλά..
Κοίταξα και μακριά στη θάλασσα...
Είχα μια λαχτάρα να τα δω όλα..
Και έπειτα;
Ονειρεύτηκα...Μεγάλα ταξίδια...
Μίλησα με τον αφρό της καθαρής σκέψης
μια και ο δικός σου ήταν ασήμαντος
και η μόνη σου επιθυμία
να με κρατήσεις κοντά στη στεριά..
Βήματα ,μικρά στην αρχή
έγιναν γρήγορα ,τρέξιμο
και αυτό φυγή είναι
είπα ας το κάνω αυτό...
Και έπειτα; Μάλωσα με έναν άλλο ευατό
χαρούμενο και ονειροπόλο
και ευτυχώς γιατί μου έδωσε κάτι
χρυσά κλειδιά..
Το δώρο μου για σένα...
Να ανοίγεις τα όνειρα ,ένα ένα....
να ανοίγεις εκεί που δε μπορείς
που δε τολμάς,και μη φοβάσαι
ίσως λιγάκι μόνο βραχείς...
Αλλά θυμήσου πόσο σου άρεσε
το παιχνίδι με τα κύματα..
Δεν ήξερα που να κοιτάξω τα μάτια ακολούθησαν το ταγκό των ορμητικών ανέμων ήταν ερωτικός ο χορός μελαγχόλησα υπάρχει πάθος στο ακρόνειρο και... πήρα την ευθύνη... και συνέχισα .Και ένοιωσα μόνη σε ένα γεμάτο κόσμο με κρεμασμένες επιθυμίες ένα δέντρο δάσος. Δε ήθελα να προσέξω καν η πρώτη ματιά με τρόμαξε. Δεν με ενδιέφερε ο άνεμος στο δρόμο μια γραμμή ευθεία ίδια των συναισθημάτων όλα έπαιρναν το σχήμα μου βοηθούσαν τις αποφάσεις μου. Κλώτσησα μια μόνο πέτρα που άρχισε να ερωτοτροπεί με δυο τρείς σταγόνες βροχή κι έγιναν σώμα οι αντιθέσεις Μελαγχόλησα υπάρχει πάθος στα αμίλητα. και πήρα την ευθύνη... και συνέχισα
ΠΑΙΡΝΩ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ
Συνάντησα κάποιον στο δρόμο που διάβασε πως μιλώ με τον άνεμο
και μου φώναξε εσύ φταίς........για όλα......
και πήρα την ευθύνη.....και συνέχισα.

Σήμερα