Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

φύσηξε πάλι
και σηκώθηκε η σκόνη μας
ο άνεμος μας άφησε γυμνούς
μαζεύει τα κομμάτια μας και φτιάχνει
δρόμους στον αιθέρα
και είναι ώρες που σκέφτομαι
πως τούτα τα κομμάτια
υπαγόρευση είναι στον άνεμο
με ζήλο να κρατήσει
από ότι πιο όμορφο μοιράσαμε.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014


ΕΚΕΙΝΗ
Γλύφει τα χείλη να κρατήσει
ένα ίχνος έρωτα
αγγίζει το στήθος
περιμένοντας ένα φτερούγισμα.
Στις ώρες της αναμονής
μαζεύει βοτάνια
ειδικά των πληγών στα φτερά.
Κι όταν στο στήθος χάιδεμα νιώθει
τα χέρια απλώνει
στα φτερά βάλσαμο να βάλει
να μπορούν να πετάξουν πάλι..
Αυτές είναι οι μέρες
των επίμονα αλλιώτικων εραστών
μικρά ανοίγματα φτερών.
Ταγμένες στην αναμονή..


Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Βόλτα στην οδό ονείρων...Καλοκαίρι με καφέ και τσιγάρο στο τίποτα ..Τότε που με αναζητάς στη σκέψη σου..Καλοκαίρι των προτεραιοτήτων του έρωτα...
και νιώθεις ένα σφίξιμο που όλη σου η ζωή δεν είναι έξω ...Με τα φτερουγίσματα χαράς ....
Σαν καλοκαιρινές νύχτες κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό ,τοτε που ταξιδεύεις σε μοναχικές παραλίες ,με το δροσερό αεράκι να χτυπά το προσωπό σου κι η αλμύρα ανακατεύει τα χείλη σας...Τότε που ένα μεγάλο όνειρο χωράει σε μια μικρή τούφα μαλλιών...Καλοκαίρι μέσα σε μια μελαγχολικά ανυποψίαστη διάθεση σαν αυτές που θέλεις να αγγίξεις ένα
χέρι να σου δροσίσει τη μέρα...
Σε αυτή τη μελεγχολία που τόσο αντιφατικά σου χαμογελά ,στα θερινά σινεμά ,στη βανίλια ,στο ποδήλατο,στο βουνό...
Τότε που πολεμάς με το κορμί στη θάλασσα να σε αγκαλιάζει ,να γίνεις καλύτερος που αφήνεσαι στο μη γνώριμο ή στο καθημερινό και ας καείς από τις δυνατές αχτίδες του ήλιου...Στο αόρατο που σε αγκαλιάζει...
Σε στιγμές με παγωτά,ποτά και ας ξεφύγεις λιγάκι,η νύχτα το επιβάλλει η ίδια η ζωή ,με τις εκδρομές..Με τις τυχαίες συναντήσεις ή με τις συναντήσεις του νου που σε ακολουθούν ..
Με τις γλυκές μπαλάντες και τα χορευτικά τραγουδάκια στα μπαρ,τα ανάλαφρα ρούχα,τα μαγιώ,τα πολύχρωμα καπέλα στα μαλλιά...
Για ότι με αγωνία περίμενες από ένα κουρασμένο χειμώνα..με προσδοκίες και ας χαθούν στο τέλος ...
Με μια απόκοσμη φωνή να σου μιλάει γλυκά ,με γεύση καρπουζιού και γλυκού βύσσινο ,τα μεθυσμένα βήματα μιας ανυπακοής που κρύβεις μέσα σου...
Με τη χαρά της βόλτας στην άμμο φορώντας γόβες ή και ξυπόλητη  κι όλα να είναι φυσικά...Τα πολύχρωμα κοσμήματα...Η υπερβολή...
Καλοκαίρι του μεγάλου και απόλυτου έρωτα να σου ψιθυρίζει στο αυτί όμορφα λόγια να νιώσεις ένα με το σύμπαν.....
Της καρδιάς με τη γλυκιά αυταπάτη σαν από θλιμμένες νότες ενός πλανόδιου ακορτεονίστα ,στα βήματα του βαλς μιας άλλης εποχής και ας μη ξέρεις να χορεύεις,πετώντας ρούχα και καθετί περιττό,μικρό και μεγάλο αληθινό και φανταστικό ταυτόχρονα...
Εκεί που όλες οι σκέψεις  κι όλα τα αισθήματα επιτρέπονται γιατί τα οδηγεί η μαγεία της καλοκαιρινής αύρας...
                                           Σε ένα ταξίδι που κρατάει  όσο οι  νότες ταιριάξαν μεταξύ τους..
Καλοκαίρι να με περιμένεις να σου αφήσω τη ψυχή μου να τη ταξιδεύψεις.......................................................

                                            

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΘΑ ΠΑΩ ΟΠΟΥ ΠΑΣ

Καταλαβαίνεις ρε
θα πάω όπου με βρείς
κάτω από το υπόστεγο
να κρατάω στεγνά
τα δεδομένα της ευτυχίας.

Μετά θα βγω στη βροχή
να μουσκέψουν τα πάθη
πως το λες κατάσαρκα
να γίνω γόνιμη γη
στο άδειο σου κορμί
να μη λεω είναι η βροχή
και άλλα ποιητικά
να λέω είναι δάκρυα
βρέχει που δε με βρίσκεις.

ΤΊποτα δεν άλλαξε
ούτε οι εποχές
να αλλάξει το προσωπό σου
από ερωτικούς σπασμούς
να σε γνωρίσω από την αρχή
κι ο έρωτας να είναι εκτυφλωτικός
τόσο που να καταντά αβάσταχτος.

Να με καταπιεί η ακατοίκητη πόλη σου
να κρεμόμαστε από μια κλωστή
παντού υπάρχουν πράγματα
που στέκονται στη μέση του πουθενά
παντού υπάρχουν θαύματα
και κλαίω γιατί βρέχει
κλαίω γιατί δε θυμάμαι.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Εκεί που ΄χα
απλώσει λευκό πανί
κι είχα σκεπάσει επιμελώς
πράγματα προσωπικά
ήρθαν και νόμισαν
τελετή πως γινόταν.
Και τραβήξαν το πανί
αποκαλυπτήρια θαρρείς γινόταν.
.Μα κρίμα
Δικών μου μαρμαρωμένων στο χρόνο
Στην ίδια θέση να κλαίω
κι άλλο δε μπόρεσα
ευχήθηκα
σε συναντήσεις ψευδαισθήσεων.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014


 ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ
 
Φοβάμαι τη πανσέληνο
αλλάζει χρώματα
από το ασημί στο κόκκινο
όταν κομμάτια γίνεται
κόβει τις σιωπές
φοβάμαι τα κομμένα λόγια
που μπερδεύονται την ώρα
του κόκκινου.
Φοβάμαι την ώρα που κατεβαίνει
αβέβαιο
και αιωρείται σαν φαντασίωση
φοβάμαι πως θα σε αγκαλιάσω.

Με χαρά μοιράζομαι το ποίημα της αγαπημένης μου Theo Sav

Φοβαμαι πως θα σε κλεισω μεσα μου για να μην φυγεις ποτε...Φοβαμαι πως θα κλεισω τα ματια μου για να κρατησω μεσα τους το χαμογελο σου την ωρα εκεινη της εκκωφαντικης σιωπης...αυτης που τα μαρτυρουσε ολα,αυτης που δεν σκιαχτηκε να πει πως με λατρευεις!!!!!Φοβαμαι πως σ`αγαπω!!!!.

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014


  ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ

Κάτι φεύγει πριν το χάραμα
δεν επιστρέφει
τα χειλικά σύμφωνα υγραίνονται
σβήνουμε τα λαμπιόνια
στο στομάχι
αγγιζόμαστε ονειροπολώντας
η ποίηση στη κόψη του χρόνου
θα σπάσει τη κλειδαριά
των ιδιωτικών πηγών
βήμα βήμα στις σταγόνες.
Κάτι περιμένουν
τα αφηρημένα καλοκαίρια.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ


Όταν τελειώνει η μέρα
και μέχρι την αυγή
υπάρχει ένα μοναχικό διάστημα.
Δε θέλω χίλιες λέξεις
μου αρέσει η μοναξιά τους
χρειάζομαι μόνο μία.

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Παραξενεύτηκα 
μα τι γύρευε ο ήλιος
νύχτα μέσα στη θάλασσα;

Κοίταξα πιο καλά 
όχι με τα μάτια της μέρας
μα με κείνη τη ματιά 
που προχωρά πέρα από τα γήινα
ξέρετε τα καλοκαιρινά βράδια
έχουν μαγικές ιδιότητες
και είδα καθαρά 
των αστεριών τα φιλιά.
 
 

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω φιλί
σε ναυάγια που δεν τα ανασύρει κανείς
να κολυμπώ με αισθήσεις που ο ήλιος
δεν τις βλέπει μήτε οι άνθρωποι.
Όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω χρυσόψαρο
που βγήκε από τη γυάλα
και γλιστράει σε ιδρωμένες σταγόνες
να απομονώνω τις φωνές
που χρειάζονται γυάλα για να επιβιώσουν.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εγώ
να αφήνω στα απάτητα βουνά καράβια
να συντροφεύουν θάλασσες που χάθηκαν
να περνώ κάθε Φθινόπωρο
να ρίχνω γιρλάντες και δάκρυα για συντροφιά.
Φωτογραφία: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω φιλί
σε ναυάγια που δεν τα ανασύρει κανείς
να κολυμπώ με αισθήσεις που ο ήλιος
δεν τις βλέπει μήτε οι άνθρωποι.
Όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω χρυσόψαρο
που βγήκε από τη γυάλα
και γλιστράει σε ιδρωμένες σταγόνες
να απομονώνω τις φωνές
που χρειάζονται γυάλα για να επιβιώσουν.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εγώ
να αφήνω στα απάτητα βουνά καράβια
να συντροφεύουν θάλασσες που χάθηκαν
να περνώ κάθε Φθινόπωρο
να ρίχνω γιρλάντες και δάκρυα για συντροφιά.

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

ΕΝΑ ΜΠΑΛΟΝΙ

Είμαι ένα μπαλόνι που υψώνεται
ως την επιτείχια ακουαρέλα της θάλασσας
θέα στο γυάλινο τοίχο που υπαγορεύει ποιήματα
που μαδάει μαργαρίτες αντί για μένα
μα ονειρεύομαι τη μέρα που θα γίνω άμμος
θα σηκωθώ θα μπω σε σώματα
στα πιο απόκρυφα σημεία και θα δηλώνω
μόνο ερωτική παρουσία
σε μέρες αμήχανων συναντήσεων
με διακοπές σιωπής στη σιωπή
αγγίγματα σε χέρια που κύκλους κάνουν
σε ανοιχτές θάλασσες
κι η έκρηξη θα σπάσει τα μπαλόνια
με φωνές και θλίψη θα υποδεχτώ ανόητες ερωτήσεις
μπερδεμένη θα απομακρύνομαι και θα επιστρέφω
βγάζοντας τη γλώσσα σε όλα τα πετούμενα
που βάφουν με χρώμα τα μπαλόνια