Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Τελευταίος χορός
Θυμάσαι Ξεχνάς .Αγαπάς
αχνοπατάς στο βήμα μου.
Φοβάσαι Θέλεις
βαρύ το φορτίο της θύμησης.
Λίγο παραπατάς ρισκάρεις
ανύποπτες μέρες σε ένα αόριστο χρόνο
παρελθόν ,παρόν ,μέλλον.
Χαμογελάς δεν έζησα τίποτα.  
Έτσι πρέπει καρδιά μου
μονολογείς
το τελευταίο φτερούγισμα σου χαρίζω.
Τεελυταία στάση ψυχής
το μέλλον δεν είναι δικό μου
ανήκει.
Το στερημένο σώμα μου
θα γευτεί μια κλειστή θάλασσα
καθώς θα ξετυλίγω ένα ένα
τα πέπλα της αυταπάτης
μπορεί οι επιθυμίες
να είναι
πριν τις πάρει ακόμα ένα κύμα.
Αυτό θα είναι το καλοκαίρι.

Κι η μέρα γαμώτο
εκείνη η μέρα
εκείνη η όμορφη μέρα
έμοιαζε γεμάτη από υποσχέσεις

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Υποτέλεια θα πεις
ένα σκυλί που τρίβεται στα πόδια
για ένα χάδι
και ταπεινωμένη κάνω γωνία το κορμί
και κρύβομαι.
Άλλες ξαφνιάζω με τη υπερηφάνεια
του αλόγου που τρέχει κλαίγοντας.
Είναι να απορεί κανείς με τόσα συναισθήματα
αβόλευτα σε σώματα ζώων
πότε τρυφερών και πότε αρπακτικών.
Τούτα τα στάδια που με συνείδηση γίνονται
δε θέλω να τα ονοματίσω
και που να βρω τις λέξεις -ανάξιες λόγου λες
μα εγώ επιμένω πως δεν υπάρχει γλώσσα.
Και εσύ το χρέος σου να κάνεις
χτενίζοντας στιλπνό τρίχωμα
ως υπέρτατη ένδειξη σεβασμού
σε αδέσποτα αισθήματα .
Ξύσε λίγο στο χέρι κάτω από τη δέρμα
προχώρησε στη πλάτη στα μαλλιά στα χείλη
στα πόδια μέχρι και τα δάχτυλα
ξεγύμνωσε τη σάρκα και μπες στην άλλη.
Θα σε συνατήσω στα πόδια που τρίβονται
στις νυχιές που αφήνουν πληγές
στα ουράνια και στα γήινα πλέγματα
που με τα χέρια τρίβονται και φτιάχνουν μύθους
για ανθρώπους που άλλαξαν μορφή
που οι άλλοι δε μπορεσαν ποτέ να καταλάβουν.

photo .pinterest.

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Λέω θα γράψω για τον έρωτα
που μοιάζει πρώτος να είναι.
Το σκέφτομαι και καταλήγω πως πάντα
πρώτος είναι
εκτός από εκείνες τις περιπτώσεις
που γίνεται δράκος και καταπίνει τις λέξεις
αμάσητες
δεν καίει τα σωθικά.
Κι εκτός από εκείνες που αρνούνται
να γίνουν λευκά σύννεφα γιατί
ο ορίζοντας είναι άγνωστος .
Ναι σκέφτομαι υπάρχουν και άλλες
που στριμώχνονται στις μέρες της εβδομάδας
για να έχουν κάπου το χώρο τους
να έχουν ένα όνομα πχ Τετάρτη
μα και πάλι πάντα πρώτη Τετάρτη θα είναι.
Βλέπεις υπάρχουν σκέψεις
που ξεκουμπώνουν τις σκοτεινές τους σκέψεις
και καταρρέουν .
Κι υπάρχουν κι άλλες να σα να κοιτάς
πίσω από φιμέ τζάμια
μη κουραστούν τα μάτια από το φως
μα πάλι έρωτας αφαιρετικός θα είναι
ή πόνος ή ψυχή ή στρίμωγμα
ή το άλλο και το άλλο και το άλλο.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΩΜΑΤΑ

Το σώμα σου
δεν είναι δικό σου σώμα
μου ανήκει
ο ενθουσιασμός στη κοιλιά
που σκάλιζα κομμάτι κομμάτι
οι μεγάλες τσέπες που κεντούσα
μέρες και νύχτες
για να ζεσταθούν
οι αδρανείς αισθήσεις σου .
Το σώμα μου
δεν είναι δικό μου σώμα
σου ανήκει
έχει σχεδιαστεί με κάρβουνο
από τα χέρια σου
όχι η πλάτη είναι δική σου
στη χαρακιά που άνοιξες
να πεταχτεί ματαιωμένη ευτυχία.
Τα σώματα δεν είναι δικά μας
ανήκουν
σε αιωνόβιες στάλες ιδρώτα
που έσταζαν πάνω στα χείλη
έως τη γέννηση του υγρού φιλιού .

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

ΩΡΙΜΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

Πήγαινα αβέβαια στη πόλη
στα δάχτυλα έπαιζα με το ροζ μαντήλι
που θλίψη είχε
γιατί ήθελε
να ΄ναι ώριμο σταφύλι.
Δε του μιλούσα για τα περιβόλια
με κληματαριές
για το πόσο όμορφη είναι η φύση
μόνο κοιτούσα γύρω
κάτι που να σου μοιάζει.
Κι έβαλα το μαντήλι στο στήθος
σαν να ήταν η μοναδική επιθυμία μου
με χάρη προς χάριν της ευγένειας
μα κείνο κοκκιίνησε από τα τόσα ψέματα.
Δε θέλω να μείνω με ένα ροζ
ανάμεσα στα μάτια
που θα αποτυπώνει
θαυμάσια τη καθημερινότητα του
θέλω τη μοναξιά του χεριού στο στήθος
το κλάσμα του δευτερολέπτου
στην αθανασία.
Μια τελευταία ματιά τριγύρω
δίχως την αίσθηση του πόνου
που είχε ασπρίσει από το σφύξιμο
το χέρι,

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Κοντεύει να Φθινοπωριάσει
οι μέρες γελάνε ακόμα
κρατάνε τον ήλιο και παίζουν
τα δικά σου κρατάνε μιας
εποχής σιγή.

Η θάλασσα φουσκώνει
και ξεφουσκώνει
σαν τις γρήγορες ανάσες
στα ενδιάμεσα του τραγουδιού
που κρύφτηκε κάτω
από τις παρτιτούρες.

Η νύχτα γεμίζει αστέρια
και κάθε είδους φιλιά
σαν μελαγχολικό αγιόκλημα
στα μαλλιά
στεφάνι ερωτικό
που ξεραίνεται από την αναμονή
και θέση παίρνει
πάνω από το κρεβάτι.

Η καρδιά πάει προς
τη συνηθισμένη θέση
δίπλα
στα μη ξεχάσω
στο ξεκούρδιστο πιάνο
μέχρι επισκευής
μα κοντά στο παράθυρο
με επιθυμία να πετάξει
με τα πρώτα κίτρινα φύλλα .

Η άρνηση κοιτάζει στα δάχτυλα
με ντροπή
ξέρει πως ευθύνεται
για τη θλίψη των ανέραστων
εικονογραφημμένων ρομάντζων.
Στη πρώτη στροφή
η λεηλασία της ψυχής
όπως κι οι νύχτες
θα έχουν μεγάλη διάρκεια.