Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ω ναι δε θα πείραζε να είμαι κάτω από τα σύννεφα.Να εκείνη η πρώτη σταγόνα που γίνεται βροχή.Κάτω από το μικρό γκρί να κάνω κούνια στο κενό .Από το διπλανό σύννεφο να ακούγεται η μουσική της ορχήστρας
που σκεπάζει τον ουρανό και όλοι μα όλοι να χορεύουν Και ξάφνου να ανεβαίνουν άσπρα σύννεφα με ερωτευμένα ζευγάρια και να είναι σαν βλέπω κοντά μου καρουσελ .Να αντηχεί η πλάση από γέλια και να γίνομαι ποτιστική βροχούλα σε κουρασμένα μάτια.
Και να έρχεται ο άνεμος και να φυσάει απαλά στου παιχνιδιού τη διάθεση και να με κατεβάζει στην επιφάνεια της θάλασσας να αφήνω τη δροσιά μου κι έπειτα να με ανεβάζει ξανά να γίνομαι γκρί σύννεφο.
Και για κάθε γέλιο μα και για κάθε δάκρυ να ανάβει ένα μικρό χρωματιστό λαμπιόνι
που θα φέγγει καθώς θα πέφτει το βράδυ φωτίζοντας γλυκά ονειροπαρμένες σκέψεις που θα ταξιδεύουν για να αγγίξουν και άλλες σκέψεις.
Οι λέξεις να το σκάνε από τις τελείες και να γεμίζουν τα χέρια από θαυμαστικά
κι έπειτα όλα να αλλάζουν σχήμα ,χώρα και μυρωδιά..Μια ιστορία για κάθε σύννεφο πάνω από το κεφάλι ανύποπτων περιπαπητών μέχρι που να βρεθούν δυο σύννεφα με το ίδιο σχήμα.Θα πυκνώνει τότε και θα έχει υφή αγάπης και θα αρχίσει να βρέχει μέχρι να σταθεί σε μάτια που μπορούν να μπουν στο παραμύθι.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014


Μεταφραση Μανωλη Αλιγιζάκη

ΥΨΗΛΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ
Κάθε μέρα γεμίζω και αδειάζω ρούχα
με σειρά, με ευλάβεια
αδειάζω και γεμίζω πιάτα και ποτήρια
προσέχοντας μη καταστραφούν
στην υψηλή θερμοκρασία.
Στη τελειότητα της προσπάθειας
καίω τα χέρια μου που γίνονται
απ’ τη συνήθεια εξαρτήματα
εξαφάνισης κηλίδων μα
ξέρω σε τι αντέχω πια.
Το να βρω ισορροπία σε υψηλό ρίσκο
θερμοκρασίας μου πήρε χρόνια.
Θέλει χρόνο να μάθεις να κάνεις
το αντίθετο
που έκανες σ’ όλη σου τη ζωή

HIGH TEMPERATURE
I fill and empty cloths daily
coherently
in reverence
I fill and empty plates, glasses
carefully albeit I shall ruin them
in the high temperature.
In the wholeness of my effort
I burn my hands that become
tools to erase stains
I no longer want to endure.
To find my balance in the
high temperature that existed
long ago took years to accomplish.

Truly it takes time to learn
the opposite of what
you have been doing all your life

~Ντίνας Γεωργαντοπούλου/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Από βιβλίο που θα εκδοθεί στη Β. Αμερική την άνοιξη του 2015

photo Artbook..
by Delawer Omar
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ

Ολη τη μέρα είμαι γυμνή
ορκίζομαι πως δεν ήξερα
πως αφορούσε το φως της μέρας
παρά μόνο σαν αστράφτει
κείνες τις ώρες που απολαμβάνεις
τη ταχύτητα του φόβου
που πλησιάζει κοντά σου.
Και οι άλλες μέρες παρόμοιες πρέπει να ήταν
ορκίζομαι μια στιγμή κρύωσα
ένα χνούδι που πέρασε απαρατήρητο.
Η συνέπεια απαιτούσε να φοράω φανέλα
κάλτσες και βολικά παπούτσια
η μονιμότητα εσώρουχα βαμβακερά
.Δεν έβλεπα εκείνο που βλέπουν οι άλλοι
τα βράδια που ασημίζουν περίμενα
να πετάξω κανένα ρούχο.
Υπέθετα πως αυτά αφορούσαν
τα όνειρα καλοκαιρινής νυκτός
μα έκανα λάθος
ζεστάθηκα όταν
η γύμνια κουκούλωσε το σώμα
μα πάλι ορκίζομαι πως δεν ήξερα.

photo
Yuichi Hibi
Zero Hour

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014



Σιγά μην δεν κλάψω
η μέρα είναι με το μέρος της μελαγχολίας.
Βλέπω το νερό στην άκρη του δρόμου
και ρίχνω βαρκούλες να κάνουν το ταξίδι.
Οι ερωτήσεις μεταλλάσσονται σε ερωτήσεις
τα λόγια μεταλλάσονται σε βροχή.
Παίρνω της θέσης της μπαλαρίνας
και γυρίζω το κουμπί
χορεύω χορεύω μια ψευδαίσθηση
που ρίχνει απαλό φως στα λαμπάκια
της γωνίας.
Ίσα ίσα να φαίνεται σαν κάτι να γυαλίζει
στα μάγουλα.
http://www.youtube.com/watch?v=0FydXx7oot0
http://www.youtube.com/watch?v=4ADh8Fs3YdU

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

ΣΚΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ

Δε ξεχνώ ποτέ τα ψέματα που ήθελα να ξεχάσω
δε ξεχνώ τις αλήθειες που ήθελα να ξεχάσω
Υπάρχουν μνήμες χωρίς ρυτίδες που ακολουθούν
αντίστροφη της δικής μου πορείας.
Ποτέ δε έφτασε η ώρα των ζεστών πατρίδων για αυτές
το βλέμμα τους ήταν στραμμένο στο βοριά.
Μοιάζουν κάποιες φορές με τα πουλιά που ψάχνουν
να βρουν τα πιο ψηλά δέντρα να φτιάξουν τις φωλιές
κι άλλες με τις μοναχικές διαδρομές αυτοκινήτων
στους μεγάλους τους δρόμους.
Το βλέμμα τους βολεύει τη μοναξιά των λέξεων
και ειδικά εκείνων που γίνεται προσωπικό βιβλίο
σαν τα προσευχητήρια στο κόρφο των ηλικιωμένων γυναικών.
Σκέφτομαι κάποτε να αλλάξω όνομα στις έννοιες
να αφήσω απλά τις προπατορικές ορμές να δώσουν λύση
έτσι κι αλλιώς θα τις χαρακτηρίσω αμέσως ανεπιθύμητες
διαιωνίζοντας την μνήμη μου στο χρόνο
κι ίσως η αθωότητα των ανείπωτων κραυγών
ίσως να περιμένει με τη σειρά της τη μεγάλη παράδοση
στη πραγματικότητα.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ
Μικρές νυχτερινές αμαρτίες
με περιμένουν
να ταξιδέψω σε άλλες νύχτες
όμοιες με τα μικρά μου μαζεμένα
σκιρτήματα όταν οι μεγάλες
θα προσπαθούν
χώρο να βρουν
στη προσευχή
που θα ζητώ συγχώρεση
γιατί δε ταξίδεψα.

SINS OF THE NIGHT
Little sins of the night
wait for me
to travel to other nights
resembling my small
gathered shivers
as my bigger sins try
to find space
in prayer when
I beg of forgiveness
for not embarking
on the voyage

~Ντίνας Γεωργαντοπούλου/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Από βιβλίο που θα εκδοθεί στη Β. Αμερική την άνοιξη του 2015

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Πόσο φόβο κουβαλάνε οι πράξεις
οι λέξεις και ας είναι στους δρόμους
τόσο ευτυχισμένες στον άνεμο.
Πόσο φοβόμαστε  τους ανθρώπους
τα χέρια -τα αγγίγματα-την αλήθεια
τόσο επίμονες στην άρνηση οι χαρές.
Πόσο θέλουμε να ερωτευτούμε 
με σκιές στο μαξιλάρι μας
που θα σβήσουν το πρωί
να μη κουβαλάνε μνήμες .
Πόσο πολύ φοβόμαστε
τα γράμματα και τους ανθρώπους
που βρίσκονται από πίσω
γιατί στα γράμματα βρίσκονται αγαπημένοι.
Όχι άλλη γραφή δε θα βρούμε
δε θα μας στερήσει το χρόνο
ο έρωτας
απλά πληκτρολούμε
την ευκολία και
πληκτρολογούμε ανθρώπους.
 



 







Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Έβλεπε περιβόλια με τριαντάφυλλα
αισθανόταν την ανομία
τα αγκάθια έπαιζαν ρόλο .
Υπήρχε όμως και εκείνο το κόκκινο
εκτυφλωτικό
που δίχως λόγο ρευστό γινόταν
και με ορμή εισχωρούσε στις φλέβες.
Δε μπορούσε να διακρίνει
την αλήθεια ήταν σαν μέθη
μια διαικολογία ή και ζωή.
Με αυτές τις συνθήκες προχωρούσε
σε αναλύσεις προκλητικές
μα στους καθημερινούς δρόμους
άνθιζαν λευκά γιασεμιά
που στα μαλλιά της έπεφταν
και ξεχνούσε .
Ο χρόνος των ίδιων πραγμάτων τη πίεζε
πότε μεγάλωνε και πότε μίκρυνε
με μια απλότητα
που θαρρείς ήταν μόνο για απόλαυση.
Και ελευθέρωνε το αγλάισμα της ψυχής
γινόταν ζεστή φωνή και όνειρο
βασάνιζε σεμνές συμπάθειες
προσευχόμενη στη πόλη
μην έρθει χιονιάς.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

ΟΜΙΧΛΗ

Με το αίσθημα του αόρατου
έχασε το προσανατολισμό.
Κι όμως ήταν απαλή σαν μετάξι
όπως μια βόλτα σε ψυχή αγαπημένη.
Σαν μια φιγούρα σε ταινία
ένα πέρασμα στη μαγεία
των άηχων σκέψεων
που κατεβαίνει κοντά σου
για να μη βλέπεις
μόνο φαντάζεσαι τη συνέχεια.
Κι ύστερα τη χάιδευε τρυφερά
στα μαλλιά συνέχεια
σαν ραγδαίος έρωτας
βλαβερός για την όραση.
Σε κείνο το κόσμο μόνο
ότι αισθάνεσαι είναι επιτρεπτό.
Με το αίσθημα του αόρατου κατάλαβε
πως το να κλείσει τα μάτια
είναι αρκετό.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014


Ανησυχεί με τους ήχους του μύθου
έχασε την αθωότητα του λευκού στήθους
φοβάται τα μάτια που θα πνιγούν πάνω της.
Στα χέρια με το μολύβι ζωγραφίζει βατράχους
και γράφει από κάτω ωμέγα με θαυμαστικά.
Μισοτελειωμένες υποσχέσεις του χρόνου
σαν άγγιγμα από το λαιμό ως τη κοιλιά
κι ένα βουβό κλάμα υγραίνει τα χείλη
που κάποτε φιλήθηκαν με πάθος.
Πάντα ανησυχούσε με τις θεικές αυταπάτες
ή με τα σεντόνια που σκέπαζαν διάφανες ψυχές
ή το ηδονικό γκρίζο των κροτάφων
κι άλλωστε ποτέ δεν της είπαν πως θα μεγαλώσει
ερωτευόμενη και ερωτεύσιμη
κι έκαμε στην αγάπη των γερακιών τις αγκαλιές
κι έγινε χάδι του νερού στα μάτια.
Πριν τη τελευταία σκέψη πέταξε τα ρούχα
κι έμεινε γυμνή .

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΩΝ ΠΟΘΟΣ

Μόνο βρυθησμός
 δίχως αέρα
παγιδευμένος ο λάρυγγας
εκεί στο σημείο που πετάγονται ψέματα
σαν φλέβα χρυσού .
Τα μάτια κοιτάζουν ψηλά στο σκοτάδι
άρχισε η χάση του φεγγαριού
διακριτικά και με συνηθισμένη επιδεξιότητα
αφήνει τη δημιουργία όπως από πάντα ήταν
πρωτόγονη βίαιη και απούσα.
Πριν λίγο μοιράστηκε με το σύμπαν αγάπη
εκείνη του εργαστηρίου με χρώματα
και μυρωδιές συνθετικές
κι έπιασε κι έφτιαξε γλυκό από κάτι
μαραμένα τριαντάφυλλα
και έγραψε τάχα για μοναξιά του ενός.
Δίχως αέρα δίπλωσε τη μύτη του
και την έβαλε  μες τη τσέπη
πρόχειρη για χρήση να είναι
και ανέβηκε στο πρώτο λεωφορείο.
Έγραφε τέρμα
ενός πεντάλεπτου πόθος.
Σημείωσε μια συνηθισμένη μέρα.