Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Το μεσημέρι πίνοντας κρασί με τη παρέα
αντίκρισα τη φλέβα στο μέτωπο
κι άπλωσα το χέρι στο πουθενά
να την αγγίξω.
Ήσουν μακριά από τη στιγμή μου
κι ας υπήρχες στη σκέψη μου
θαμπός και ξεθωριασμένος
μια απαλή νότα
μια σελίδα βιβλίου
ένα σπασμένο ποτήρι στο πάτωμα.
Κοιτώντας το αυλάκι πάνω στο μέτωπο
μετρούσα τη ροή του αίματος
τους χτύπους της καρδιάς δεν υπολόγισα
είχα τη βεβαιότητα
πως ακανόνιστοι είναι
όπως και οι δικοί μου.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Έγραφε σε χαρτί
αναζήτηση ανεμόμυλων
ονομάτιζε μπελάς
η επιστροφή του αέρα
στο σώμα.
Στη μνήμη όμως
άλλη λέξη είχε κρατήσει
πειρασμός
Δε γράφονται αυτές οι λέξεις
είναι σα να κλαίει
κι άλλος να ακούει
πως γελάει.
Κινήσεις σάν αόριστος
που υποτροπιάζει στον ενεστώτα.
Ζωγραφίζει τρείς η ώρα
ξημερώματα
και αφαιρεί τα λεπτά αιώνες
τα ρολόγια δείχνουν
προστακτική των αλλόκοτων.
Σκέφτεται να συναρμολογήσει
παράλληλους δρόμους
να φυτέψει στις άκρες λέξεις
και να βάλει ίχνη παπουτσιών.
Δε γράφει
δε φτιάχνει δρόμους -δε μένει πουθενά
βάζει στο χαρτί λαμπιόνια
που αναβοσβήνουν.


Έργο Ανοιξιάτικο πρωινό
Ioannis Kourtalis

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ζωγράφισε ανθρωπάκια στο μπόι του.Και πάντα μια πόρτα στα μέτρα του ναι μόνο στα μέτρα του κάτι σαν έξοδο κινδύνου.
Δε τη χρησιμοποιούσε συχνά ,τα τελευταία μάλιστα χρόνια δε χρειαζόταν.
Είχα βάλει το κλειδί κάπου δίπλα από τη πόρτα να είναι εύκολο και να μη ξεχνάει.
Στα ανθρωπάκια του φορούσε ακουστικά κι οι ήχοι ήταν μόνο της μουσικής ,η ανθρώπινη παρουσία ενοχλούσε .Φυσική συνέπεια ήταν να ζει και εκείνος με αυτό το τρόπο.Η προέκταση του εαυτού του σε φιγούρες κατασκευασμένες από δικά του υλικά ήταν οι μόνες ικανές για συντροφιά του.
Η πόρτα με τα χρόνια γέμισε σαράκι σα να φυγε από τη ψυχή του και σάπιζε.
Γεμάτη χαρακιές,ανοιχτή σα καρδιά δίχως να το ξέρει έμενε πια έτσι ,και μπορούσε με ευκολία να μπιανοβγαίνει εύκολα ο καθένας αρκεί να μην ενοχλεί την ακοή του.Θα μπορούσε ο επισκέπτης να ζωγραφίσει τα λόγια και να του τα δίνει.
Με αυτό το τρόπο το σπίτι γέμισε ζωγραφιές που με τη σειρά τους κιτρίνισαν στο χρόνο ,αδιάφορες για τον ιδιοκτήτη μιας και καμμιά δεν του έκανε εντύπωση.

Κάποια μέρα στη διάρκεια ενός ταξιδιού με το λεωφορείο ο κύριος που καθόταν δίπλα μου μου διηγήθηκε την ιστορία του παιδικού του φίλου και σκέφτηκα να τον επισκεφτώ .Έφτιαξα μια ζωγραφιά .ήταν ένα λουλούδι με παπούτσια και κάλτσες
που χόρευε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.
Χτύπησα από ευγένεια τη πόρτα και μπήκα.Τον είδα αμέσως.Του εδειξα τη ζωγραφιά μου .Με κοίταξε έντονα στα μάτια ,παραμέρισε λίγι τα ακουστικά από τα αυτιά και ψέλιλισε ..Φύγε....
Κρέμασα σε μια ακρούλα την εικόνα και έφυγα.Στη πόρτα πρόσεξα το όμορφο κλειδί.Δίχως να πω κουβέντα ή να ρωτήσω το πήρα και έφυγα.
Το κρέμασα και εγώ στο τοίχο του σπιτιού μου.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

ΑΦΗ ΧΩΡΙΣ ΗΧΟ

Αφή χωρίς ήχο
επιθυμία του φιλιού
μου λες
όπου αφήνεις το χαμόγελο
ανήκεις.
Ότι βλέπεις
δεν είναι όραση
είναι αλήθεια.
Αγγίζεις τα όνειρα μου
διεισδύεις.
Διαγράφεις τις αποστάσεις
ζωγραφίζεις λέξεις.
Μετράω-Μετράς
κάτι μικρά θαύματα
μέχρι ως
μέχρι πότε
πάντα ο λόγος
ορισμός του ανήθικου.
Με α-βεβαιότητα εθίζεται
ο πόλεμος της αμνησίας
διαρκώς.
Καταλαβαίνω τη προσπάθεια
φοβάμαι.


φωτο Ioannis Kourtalis

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Κατ εξακολούθηση
οι βουλήσεις
δυσκολεύονται
από το κρύο του χειμώνα
καθώς τα δίχτυα ασφαλείας
κρυστάλωσαν
πριν πέσει καν χιόνι.
Το πρόσωπο λείο
δίχως έκφραση
τολμά να αποζητά αόριστα κάτι
για να σχηματίσει ένα πρόσωπο
που αχνοχαμογελά.
Τα χείλη παραμένουν σταθερά
μισάνοιχτα
ίσως να κρατούν μια λέξη
δε θα μαθευτεί
εκτός αν επινοηθεί μια άλλη λέξη
για εκείνα που δεν γνωρίζει
μα είναι δικά του.
Και δεν μπορούν να περιμένουν
Αλκυονίδες μέρες
θα έχουν πάρει όλα το χρώμα
της ησυχίας του χιονιά
και αρκετό δε θάναι
ούτε και επιθυμητό
απλά να λάμπουν
για να κάνουν γνωστή
την ύπαρξη τους.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014


Θάλασσα ή βουνό;
Να μιλάς ή να ακούς;
Χέρια που λένε ιστορίες;
Στόματα που δε μιλούν;
Σοκολάτα ή βανίλια;
Καλοκαίρι ή χειμώνας;
Σήμερα ή ποτέ;
Θάρρος ή αλήθεια;
Σώμα ή μυαλό;
Μέρες που φοβούνται τις νύχτες;
Σιγουριά ή ανασφάλεια;
Λαικά ή ροκ
;Αγάπη ή έρωτας;

Προστακτική θες δε θες .

Ψάχνοντας αντιθέσεις που συγκλονίζουν περισσότερο
   Φωτο Ioannis Kourtalis 

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ήταν ο τελευταίος σταθμός μα δε γνώριζε , τα τρένα αφήνουν ένα μεγάλο σύννεφο καπνού τόσο που δε μπορούσε να δει πως τελείωσαν οι ράγες
.Άρχισε να κρυώνει δεν καταλάβαινε καλά καλά που βρισκόταν
έφταιγε και ο καπνός από το τσιγάρο που μπέρδευε την 'οραση.
Εκεί ερωτευμένος περίμενε το επόμενο ,το τρένο διογκώνει το συναίσθημα αναζήτησης και αναμονής ο καπνός τον ζάλιζε,τα φώτα γίνονταν κάφτρες
ίσως πια υποψιασμένος πως τελείωσαν οι ράγες μα υπάρχουν τα ξύλινα βαγόνια
μια ένδειξη αντοχής στο χρόνο ,ένα τελευταίο τσιγάρο όμοιο με βαθύ φιλί.
Κάποιος τον περιμένει δεν είναι σκια είναι η ονειρική αίσθηση της μελαγχολίας που τον ακολουθεί παράξενα γοητευτική, ονειρικά άγνωστη, τρυφερά δικιά του,απαιτητική μα και απούσα σαν το πανωφόρι που χρειάζεται.Ένα πάντα αρχίζει να αναβοσβήνει αβέβαιο .Δεν έχει καν αποσκευές.Μόνος με τη σιγουριά πως η νύχτα είναι μεγάλη

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014



Η δεύτερη πράξη
μικρό σχήμα τσέπης
κάπου σε ξέρω.
Κρύες σκιές
αφανείς σκέψεις
ατόλμητες.
Αντοχές της νύχτας
των σπασμένων γυάλινων
φεγγαριών.
Με εσένα χωρίς εσένα
ρεβάνς κόκκινη
η ομολογία.
Ρωγμή στο τούνελ των παθών
δύο φώτα υπηρετούν
σκοτεινά μυστικά.
Με τη πρώτη ματιά
η ώρα μεσάνυχτα
οι λεπτοδείχτες
ξεχάστηκαν.
Μονόλογος λεπτομερειών
πάντα με κόμμα
ανοίγουν υπόγειες διαβάσεις.
Η μέρα γελώντας
ρίχνει αυλαία
χειροκροτώντας τη νίκη
της σύνεσης.
Η νύχτα κλαίουσα
σπαρταρά
που ακόμα μια φορά
κοιμήθηκε
αγκαλιά με ένα διπλό γράμμα
προαποφασισμένο της ήττας.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΙΣΩΝ

Η ωραιότητα των μισών
σαν αναμονή ψυχής
στο τόπο που ορίζεται
η ολοκλήρωση
σταθμός τερματικός.
Νύχτα σε βαγόνι
με το κεφάλι γυρτό στο παράθυρο.
Το καλό με το κακό
η χαρά και το δάκρυ
αρχή και τέλος
και το δοκιμαστικό ενδιάμεσα.
Η μάχη με την επιθυμία
η ξεχασμένη στοργή και ο κύκλος
η πρόβλεψη και η σύγκρουση
οι ράγες και οι σπίθες.
Το ιπτάμενο χαλί και η υδρόγειος
οι βαλίτσες και ο Οδυσσέας.
Στου ημιτελούς τη τελειότητα
ο μάγος ολόκληρος στο σταθμό
χαιρετάει τα τρένα.



Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Κάτι μελαχολεί νιώθω
δε έριξα το σάλι στους ώμους
μόνο λίγο από το άρωμά μου
μια υποψία του ίσως-μπορεί.
Όλα τα θέλω απόψε
το λίγο πια δεν αρκεί
στο διαολεμένα χορευτικό βοριά.
Δημιουργώ για να καταστρέψω
καρφώνω πλαίσια για εικόνες
χαρίζω υποκατάστατα
και το σκουλαρίκι
που βγάζω από το αυτί.
Κρατάω το σάλι
οι ώμοι στενάζουν σε αυτή την αφή
η φαντασία τους ζητάει
να ανοίξω το παράθυρο.
Από των χειλιών το βυθό
ψιθυρίζω
σταμάτα να με σκέφτεσαι
απόψε μοιράζω στολίδια