Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015


ΔΙΑΠΥΡΟΣ ΠΟΘΟΣ

Διάπυρος o πόθος
σαρωτικό κύμα
κορμί βρεγμένο
που δεν αρκείται στη
περσινή αλμύρα του.
Βηματίζει στο διάκενο
δίνοντας όνομα πλασματικό
στα δεδομένα.
Από παλιά το κυνηγούν
οι παρενθέσεις
και ότι οι άλλοι ήθελαν να σωπάσουν.
Μπήκε κάτω από τη τελευταία σταλαγματιά
θάλασσας, ονειρευόμενο κοράλια
που ερωτοτροπούν με αστερίες.
Η ορατότητα του απλοικού
για γνωρίζοντες να διαβάζουν με σιγουριά
τάχα υγρές λέξεις
κι όμως η αφωνία των χειλιών υπερασπίζεται
μια ζωή για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.



Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.




Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015



ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Που είναι το μυστικό της ζωής μας;
Τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα
τα λεωφορεία γεμίζουν με κόσμο
η ψυχή αδειάζει τις εικόνες στην εξώπορτα.
Κάτι λείπει -λείπει η μούσα
περνάμε τη πόρτα δε μάθαμε μα υποθέσαμε
τους λόγους που αγαπάμε τα μεγάλα τα χέρια
όχι εκείνα που μετράνε αποστάσεις
τα άλλα που κλείνουν
πολυδιαφημισμένα μαθήματα αυτογνωσίας.
Παραίτηση στη πόλη μια Παρασκευή προς το βράδυ
όλη η πόλη σιωπά και με ένα λευκό πανί
διώχνει τα φαντάσματα της ωριμότητας
στου μέλλοντος τα σωζόμενα μυστικά.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Η χώρα της αλυπίας: Tι άλλο πρέπει σου να πω;Ότι και αν γράφω τα ανα...

Η χώρα της αλυπίας:

Tι άλλο πρέπει σου να πω;Ότι και αν γράφω τα ανα...
: Tι άλλο πρέπει σου να πω; Ότι και αν γράφω τα ανακατεύω με τη κουτάλα στη κατσαρόλα . Μπορώ ακόμα να σου πω ,πως πλένονται στο νεροχύτη κ...

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015



Tι άλλο πρέπει σου να πω;
Ότι και αν γράφω τα ανακατεύω με τη κουτάλα
στη κατσαρόλα .
Μπορώ ακόμα να σου πω ,πως πλένονται στο νεροχύτη
και έπειτα ξεκουράζονται σαν το ζυμάρι
που περιμένω να φουσκώσει.
Ναι γνωρίζω πως είναι έτοιμο από χτες
μα το ξαναφτιάχνω σήμερα να είναι πάντα της στιγμής.
Και δε πηγαίνω κομμωτήριο 
κοίταξε ούτε τα νύχια φτιάχνω.
Γελάς που έχω πιάσει τα μαλλιά μου;
Γελάς που ελκύω γαστρονόμους θαυμαστές;
Αγάπη μου ο έρωτας είναι η καθαρότερη των γεύσεων. Έχω και σύντομη συνάντηση με ματαιώσεις υλικών που γίνονται επικίνδυνες καθώς αλλάζουν τη ροή της μέρας. Δεν έχω πια κρυμμένες συνταγές όταν δυο άνθρωποι συναντηθούν μετακινείται η βεβαιότητα ποσότητας. Ακόμα αναρωτιέσαι πως μου παίρνει τόσες ώρες; Το πιο καλομαγειρεμένο πάθος σου ετοιμάζω.


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση
.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015



Αύριο σαν χτες
η ανάσα που είναι σαν πάχνη.
Μειδίαμα για αρχή γιορτής.
βράδυ για όσους πληγώνουν την τελετουργία
πετώντας τα άσπιλα υλικά στα σκουπίδια
με την ελπίδα πως θα ανακυκλωθούν.
Λυπήθηκα τις φορεσιές που ντύθηκαν
για να γδυθούν στη μοναξιά.
Η μνήμη κρατάει τα φιλιά
που αγαπούν τον ήχο της βροχής στους τσίγκους
Μ΄αγαπάς
σαν βορινός άνεμος που τα μαλλιά μου λούζει
με χέρι που καίγεται
στο στήθος πάνω
σαν ξυλόσομπα που δεν χορταίνει από τα κούτσουρα.
Πάντα φωνάζοντας στα καιρικά φαινόμενα
να παύσουν την ανυπομονησία
αφήνοντας αποσκευές που έμοιαζαν βαλίτσες
δίχως να τις αδειάσουν .
Η βιτρίνα αντανακλά το φως της λάμπας δρόμου
κάτι στο τζάμι δείχνει να κυλάει
και είναι ναι αυτό που αποφεύγεις.
Σε όποιο σημείο και να δεις αντανακλάται ότι δεν είδες.
Είναι όλα διπλά σε μια εικόνα που όμοια μου είναι.



Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση

.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015





Η συνήθεια θεέ μου η συνήθεια
είναι τα μαχαίρια
και εγώ ακουμπώ σαν γάτα στα πόδια
του αγαπημένου μου.
Και όσο και αν το αρνείται 
γιατί η συνήθεια
του έγινε ανάγκη
τον γρατσουνάω
με νύχια που άργησα να κόψω
Θεέ μου επίτηδες .


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.





ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ

Έλα να αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα
να με μάθεις να συλλαβίζω φθόγγους
να σου μάθω λαρυγγισμούς συμφώνων.




Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.











Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015






Για να γνωρίσεις
ένα γυμνό κορμί
θέλεις αέναο χρόνο.

Δεν αρκεί να το στεφανώσεις
τιμές να προσφέρεις.
Θέλει ύψος και βάθος
ψυχής
ανοιχτές τις πύλες
του παράδεισου
και της κόλασης.

Πρέπει να μη δραπετεύσεις
από την άκρη των δαχτύλων,
θέλει να ρισκάρεις
τον εαυτό σου.
................................................................................................................................................................
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

 ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
.Μια φορά και έναν καιρό σε μια γειτονιά της Αθήνας σε μια όμορφη χώρα ανάμεσα σε ένα γαλάζιο θόλο και σε μια γαλάζια θάλασσα , που οι άνθρωποι απολάμβαναν τις ομορφιές της χώρας τους χωρίς όμως να την αγαπούν και να την φροντίζουν εκεί ζούσε κι
ένα κορίτσι με σχεδόν αχτένιστα μαλλιά ..που η φαντασία του....πέταγε ανάλαφρα(όπως η πεταλούδα!)..έπλαθε όμορφες εικόνες,εικόνες ψυχής και μυαλού......άσε που .νόμιζε πως ήταν
μια μικρή νεράιδα του δάσους ....
μέχρι που έπεσε από μια συκιά και χτύπησε ...καλοκαίρι ήταν μετά περίμενε μια μεγάλη χαρά και μια μεγάλη λύπη.
Ήθελε να γιομίσει ο τόπος από χρώματα και παιχνιδίσματα... να μεταμορφωθούν όλα μέσα της και γύρω της.
Είχε στο στόμα χίλια σ αγαπώ με διαφορετικά χρώματα και διαφορετικές μυρωδιές και δεν ήξερε ποιό να διάλεξει και τι χρώμα να δώσει στα συναισθήματα.
Είπε να κάνει τις σκέψεις παραμύθι .Φώναξε τα αγαπημένα ξωτικά να παίζουν και να τραγουδούν μαζί του μα δεν ήξερε ποιά θα είναι μεγαλύτερη η χαρά ή λύπη.Να γράψει το παραμύθι του ερχομού ή το παραμύθι της αναχώρησης;
Έφυγε ένα δάκρυ και κύλησε στο μάγουλο από εκείνα που δεν κάνουν θόρυβο
ξέρετε ένα μικρό τίποτα στις στιγμές.
Και τότε κοίταξε στον ουρανό.Ενα σύννεφο είχε το σχήμα αγκαθιού που μένει στη καρδιά και τ άλλο είχε το σχήμα μιας πρωινής δροσιάς.
Έγραψε το παραμύθι όλων όσων μένουν στη ψυχή κι αλλάζουν χρώματα στη μέρα.
Δε ξέρω και όλες τις λεπτομέρειες ,πέρασε καιρός μα θυμάμαι πως τελείωνε με την εξομολόγηση πως ήταν ένα κλαψιάρικο κορίτσι που έλεγε πως οι άνθρωποι πρέπει να βρούνε τρόπους να ερωτευτούν οποσδήποτε και πως τα ξωτικά του είχαν πει
πως μόνο έτσι φεύγουν και οι μεγάλες λύπες

...........................................................................................................................................................................



.Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση








Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Η ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΧΝΑΣ

Μετά το μεσημέρι στους ώμους
εκβάλλουν σπαραγμοί
το φως που λιγοστεύει
βαραίνει τη ψυχή τους.
Είναι ποτάμι η θλίψη και η χαρά
κουβάρι που θα γίνει πουλόβερ
που μια μέρα θα σε ζεστάνει.
Ζητούσες έναν παράδεισο
που να γητεύει την αγριάδα
του διωχμού σου .
Που να φιλοξενήσεις τη παγωνιά,
τον έρωτα που;
Τολμάς τη κάθοδο με τα χέρια
ανάμεσα στα πόδια
γεμίζεις τις εισπνοές του δέρματος
με κάτι που είναι καθαρό σαν αύρα.
Περιμένεις να σε ξανακερδίσει η μέρα
περιμένεις της άχνας τη ζεστασιά.
 
(η φωτο του Γιαννη) 

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

ΚΑΤΩ  ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Είμαστε κάτω από το σημείο
που η βροχή ρίχνει το πρώτο της δάκρυ
χρύσιζε σαν τις εκρήξεις των βεγγαλικών.
Μας πέρασε ένα στέμμα στα μαλλιά
καθώς τα ρούχα μας χαρίσαμε
να σκεπαστούν τα γκρίζα σύννεφα.
Σαρώθηκαν τα πόδια από το ύψος
και ανέβαιναν σιγά σιγά προς την αετοράχη.
Η βροχή είχε υπερβεί τον ουρανό μας
-μη κλαις δεν είσαι απλά νερό
η ροή δεν κλονίζεται το χειμώνα
γίνεται κραυγή που αγγίζει τα δέντρα
σαν ταλαντεύονται από το φόβο
των δακρύων στις φλόγες.-
Έχει μια ψύχρα σκέφτηκα
εδώ στην άκρη του γκρεμού
μα κράτησε μια στιγμή
καθώς χαιρετίζαμε τα νέα σώματα.
Στην υγρασία ξαπλωμένοι
κάναμε πρώτη φορά ιερό έρωτα.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Έξω στην κοινωνία της πόλης
κάποιος ψάχνει για ένα κορίτσι
που δεν κοκκινίζουν τα μάγουλα του.
Του αρέσει κάποιο
του λέει
να κάνει γαλλική κοτσίδα τα μαλλιά
να δει το ερωτικό πρόσωπο.
Μα τα μαλλιά δεν φτάνουν για κοτσίδα
έχει ρυτίδες στα μάτια
και αν δεν ήταν βράδυ θα έβλεπε
πως κοκκινίζει.
Ίσως να μη φταίει το βράδυ
ίσως και να τα είδε
μα το κορίτσι μοιάζει με τη σελήνη.
Κρατάει μέσα του βήματα οικειότητας
που αν και γρήγορα
σε κάνουν ουράνιο δρόμο.
Ο κύριος αγαπά τις βιαστικούς προορισμούς
δεν έχει καιρό για χάσιμο
και λέει στο κορίτσι
να αφήσει τα μαλλιά του κάτω.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Φοβάμαι να σπάσω φοβάμαι η σκιά μου τι θα αγγίζει. Φοβάμαι να σπάσω είσαι το παγιδευμένο κενό στο στερημένο είναι. Δε σαλεύω όχι από φόβο δε θέλω να αλλάξει η γωνία. Είναι η ώρα που σου χαιδεύω τις έγνοιες.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015


Νυχτερινός δρόμος
στου φεγγαριού τα μπαλκόνια
Σα να ναι Φθινόπωρο
των γιασεμιών και των βασιλικών
βροχή που κατεβαίνει στα μάτια.
Και οι ονειροπόλοι
που έζησαν καιρό μακριά
από το φεγγάριασμα
'ωρες κοινής ησυχίας
επιζητούν το τραγούδι
στων μαλλιών το γρατσούνισμα
στων χειλιών τα πάθη
στη συντριβή των αρνήσεων.
Όσες φορέες εφώναζαν κατάφαση
Άφηναν και ένα χελιδόνι
στο στήθος του θλιμμένου έρωτα.
Με πίστη πάντα στο ανομολόγητο πάθος
και με υπόσχεση στο δρόμο της βροχής.


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Σωπαίνω
ο τελευταίος ήχος των λέξεων
είναι κουκίδα σε πτώση
η αναπνοή καρφώθηκε στην κουρτίνα
που γελούσε με την ηλιαχτίδα στο στήθος
ανησυχία που μεγαλώνουν οι ρίζες του άνθους
που βλέπει στο παρελθόν
Πως κύλησαν οι ζωές μας
σε ετικέτες προιόντων που αναγράφουν
εύγεστο;
Φοράω ένα μικρό σκουλαρίκι στο αυτί
κρύβεται πίσω από τα μαλλιά
σαν παθιασμένο φιλί στο στόμα.
Τα αναπαυτικά μαξιλάρια βουλιάζουν
στα χρώματα του καλειδοσκόπιου
βρέχονται από τις σταγόνες του ποτηριού με το νερό.
Η μέρα μικραίνει κι η ασπρόμαυρη φωτογραφία
ψάχνει το κόκκινο κάδρο
σαν έξοδος κινδύνου που δραπετεύει από την οθόνη
και χάνεται στις διασταυρώσεις,
Σωπαίνω
η αγάπη μοιάζει σαν κύμα
που δεν βυθίστηκε στη θάλασσα
τα θέλω έγιναν δίχτυα στα μπορώ
κάποιος μιλάει κι αλλάζει λεπτοδείχτες
λαθρεπιβάτης του χρόνου σε παρατεταμένη
αναμονή του κρύου.
Σωπαίνω
Είμαι όμορφη στα στολίδια μου
εγώ και το πανωφόρι μου
στο δρόμο πολύχρωμα συναισθηματική
όταν τον εαυτό μου φυλακίζω.
Σε ότι αγαπάω σωπαίνω.

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Κάθε βράδυ
ανεβαίνω στο κρεβάτι σου.
Δε σου μιλαω σε αγκαλιάζω
σου χαιδεύω το στέρνο.
Καταναλώνω στο σώμα σου
όλους τους ήχους.
Κάνεις πως ονειρεύεσαι
περιμένεις να έρθω.
Αρχίσει να βρέχει και νιώθεις
της υγρασίας την αλήθεια.
Τρυπάει το κορμί σου.
Στριφογυρίζεις και προσπαθείς
να με αγγίξεις.
Σου απαντώ με την αφή
.Ξυπνάς μα κάνεις πως κοιμάσαι
Αρχίσεις να μουρμουρίζεις ένα παραμύθι.
Μετά κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού
ξυπνάω ιδρωμένη.
Μυρίζει φινοπωρινή νύχτα
εθιζόμαστε στον έρωτα των σκιών μας.
Αναγνωριζόμαστε στις συσπάσεις.
Το πρωινό είμαστε στις ασχολίες μας.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

ΜΑΘΗΜΑ ΧΗΜΕΙΑΣ

Δε ξέρω σε ποιό γράμμα σταμάτησε η ουτοπία
μα γράφω ακόμα σα να είσαι παρόν.
Σου είχα πεί τα βράδια που με έψαχνες
στους κρύους διαδρόμους της ψυχής σου
οι ερωτες της ζωης μας σφραγιζονται με σάλιο σε φακέλους
αντί για τα χείλη που δε παραδίνονται ποτέ
ξέρεις εκείνες οι στιγμές στοματικών υγρών
που σιγά σιγά γεμίζουν το σώμα,
Κάποτε πήρα και εγώ ένα γράμμα που μου έλεγες
πως είναι μεγάλοι οργασμοί και ένιωσα τι λές.
Η βροχή δεν έχει ανάγκη τη σιωπή σου
ακόμα γράφω χρησιμοποιώντας φθόγγους
γράφω με εκείνο το μελάνι που γίνεται αόρατο
σε λίγη ώρα.
Πρέπει να με αγαπάς πολύ για να προλάβεις
να διαβάσεις τι σου γράφω.
Δε ξέρω σε ποιό γράμμα σταμάτησε η αλήθεια
κατά βάθος διαβάζω συνέχεια γραμματικούς κανόνες
στο στόμα μου στάσεις κι ανάσες σαν μάθημα ορθοφωνίας.
Εκείνο που κράτησε η μνήμη μου
είναι που κάποτε μου είπες πως ήσουν καλός στο μάθημα χημείας.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

 ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Φθαρμένα ρούχα οι απορίες
τις φυσάει δυτικός άνεμος
το καλοκαίρι δε φάνηκε γεναιόδωρο
η τυφλόμυγα σκεπάζει τα μάτια
και παίζει αδειανών δωματίων παιχνίδια.
Τα μαυρισμένα πρόσωπα
εχόρτασαν ήλιο μα
η ψυχή καθηλώθηκε στο χιόνι.
Λόγος μη ανακουφιστικός
επώδυνες απουσίες
κυνικών φιλιών.
Κοίταγμα στο βάθος των γιατί
υποψία ανεκπλήρωτου έρωτα.
Αφηγηματικά όνειρα
κορμιά σε διάθεση ροζ νουβέλας
πωλούνται σε πάγκους
ευτελών τιμών.
Ο καιρός επικαλείται της ανάγκης
μοιράσματος νυχτερινών ηδονών.
Αλλάζει ο καιρός των αμφιβολιών
και τίποτα άλλο.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Αφέθηκα καθώς καθάριζα 
πολύχρωμα οπωροκηπευτικά
σε μια τυπική κουζίνα
να γίνω λίμνη ανίσχυρη.
Μες το καθάριο μου νερό εβούτηξες
θάλασσα ορμητική
που αλλοιώνει την υφή μου.
Δεν ήταν της φαντασίας μου 
το λευκό σου μπλουζάκι έγινε κύμα
που απλώθηκε πάνω μου
και δίχως ίχνος ντροπής 'εγινα μέλισσα
που σε τάιζα μέλι αλμυρόγλυκο.
Στο μακροβούτι δεν κινδένεψα διόλου
είχα μια δύναμη την λες και ασυνήθιστη
το μόνο που εφοβήθηκα για μια στιγμή
την επιμονή σου να κατοικήσω πλεον
στις παρυφές των αλμυρών σταλαγματιών σου.
Σε τούτες τις ασκήσεις μαγειρικής
ρόλο δεν είχαν παρά οι ακατέργαστες αισθήσεις.
Λίγο μετά σαν χτύπησε το κουδούνι
άνοιξα με αποφασιστικότητα το σιφόνι
τον αισθησιασμό του βυθού
μυστικό κράτησα.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ειναι αλλος.
Ειναι γνωστος και ξενος
Με ματώνουν οι γνωριμοι δρομοι
Ειμαι αλλου.
Καποια μερα τα γελια μου θα ειναι η ηχω σου.
θα διασχισω την αστραπη
που φωλιαζει στον απεραντο οριζοντα
μα δε θα σε αναζητησω
Θα εχω αφησει τα αισθηματα μου να ρεουν στο απειρο.
Θα πω πως πηγαν χανενα
Πως ηταν ψιγματα ως οτου ενωθω με τον απολυτο ερωτα
Κραταω φευγιο
κεινο που οι πολλοι δε καταλαβαινουν.
νιωθω τελος και τελεια
εκεινος με εκανε ολα τα σημεια στιξης
εκτος απο θαυμαστικο.
Κοιταζω τους κορμους των πευκων ,
τη δυναμη των βραχων.
κοιταζω γυρω μου την αληθεια των πραγματων ,
και της δικης μου ζωης.
Ολα μ αγαπανε και χαμογελω.
Τα ιδια
Παντα
Σήμερα
κουβεντες ασύνδετες που θελουν χωρο.
Παλι τα αγκιστρια εσχισαν
το διχτυ ασφαλειας μου.
Μιλα μου αγαπη για οσα δε μπορεις
Θα σε αγκαλιασω οπως ποτε
δεν αγκαλιασε ο ουρανος το συμπαν
Θα χαθω στης ηδονης σου τον
ατελείωτο έρωτα.
Πες μου πως νιωθεις οταν αγγιζεις τα χειλη μου
Οταν ξαπλωνεις στο κενο του στηθους μου
Οταν πονας απο λαχταρα
κι ύστερα αποσυνθεσε με
εύκολη στη τσεπη να με έχεις.


(Tα ασυνδετα του μετρο
χωρις ειρμο καταγραφη σκεψεων σε οτι μου κανει κλικ )

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

ΑΝΕΜΟΣ (ΕΡΩΤΙΚΟΣ)

Αλλαζονικέ άνεμε η αγάπη μου ήταν πάντα σιωπηλή.
Δεν είχε χρόνο να ανοίγει του εγωισμού σου τον ασκό.
Ανοίγω τα χείλη και ταξιδεύω σε μέρη που ποτέ δε θα επισκεφτείς.
Κρατάω τα μακρινά κοχύλια της ξεχασμένης υγρασίας
και καθώς μέσα μπαίνω με λούζουν χίλιοι ωκεανοί.
Ανοίγω του αισθησιασμού μου τους πόρους
να σιμώσουν όλα τα ψάρια και όλα τα πουλιά να πιούν νερό
κρατώντας το μονάκριβο μαργαριτάρι καλά κρυμμένο
στους νευρώνες της ραχοκοκκαλιάς μου ως ότου έρθει
το ταπεινό αεράκι που θα ταξιδέψει το χνούδι μου.
Αυτο ονοματίζω εγώ ταξίδι ερωτικό.
Όταν θα ξεχυθούν από το στήθος όλα τα σταματημένα
στα λιμάνια καράβια και θα αρμενίζουν την χαρά
πως ίσως αύριο να είναι ναυαγοί απ τη δική σου ζήλεια.
Πλησίασε -αναστέναξε και φύσηξε ξανά και πάλι.
Πολύ αργά ταξίδευσε στους λωβούς της απόλυτης παράδοσης.
Την ηδονή να νιώθω νιώσε- κι ευχήσου με να είμαι καλοτάξιδη
σε μάτια γυμνά που κολυμπάνε πάνω μου και πάμε μακριά.
Ύστερα χαίδεψε τα μαλλιά μου απαλά και
μείνε εκεί σαν το καλύτερο σου φύσηγμα να είναι.
Θα καταλάβει το κορμί των 'ηχων τη διαφορά.

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

ΒΑΛΣ

Χτες άκουσα τον ήχο του ακορτεόν
από το πλανόδιο  μουσικό 
και ήταν στα χρώματα μου ίδιος.
Θλιμμένος περιέφερε την απογοήτευση του
που δεν ακούμπησε την καρδιά της
στις νότες της Fir Elise 
Πόση απογοήτευση να μπαίνει πάντα 
στο άλλο βαγόνι
να σε αγγίζουν άνθρωποι που δε κουβαλάνε
μαζί τους ήχους.
Η σιωπή της ατέρμονης και αδιάφορης σιωπής
και κείνος έπαιζε πια για ανθρώπους
που αγαπούν τη κόλαση 
γιατί γνωρίζουν από φλεγόμενα όνειρα.
Μα ήξερα πως του μυαλού μου τα συμβάντα
καλύπτονται από την αποδοχή μου
να οδηγηθώ στη φωτιά 
και άφησα για πρώτη μου φορά
ένα περαστικό άντρα να με μάθει να χορεύω.

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

ΜΕ ΦΥΚΙΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Ημουν με φύκια στα μαλλιά
στο στήθος το κοχύλι
ακουμπισμένο
που σαν το χαίδεψα έγινε πέτρα
για να σταθεί ένας παλιός ήχος.
Απ' την ανατολή είχα το σώμα πορφυρό
το χρώμα της αναμονής.
Ασάλευτη μέσα στο κύκλο στάθηκα
σαν συντροφιά της πέτρας που κυλίστηκε βαθιά
καθώς ζητούσε ερωτικό χορό.
Παραδόθηκα στις επιθυμίες των κοραλιών
που μου κλειναν τα χείλη.
Στα μάτια γυάλιζε το φιλί που δάκρυζε
σαν αχτίδα που τρεμοσβήνει κοκκινίζοντας
όταν της λένε πως είναι ερωτεύσιμη.
Ασάλευτη στο κύκλο μου
το πορφυρό να δώσω
στο κύμα που δε φοβήθηκε να φτάσει στην ακτή .
Ασάλευτη τον είδα μακριά να κολυμπά
και μου ψιθύρισε:
To ξέρεις πως οι θάλασσες μας αγκαλιάζονται;
http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2015/08/blog-post_50.html

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Κοιτούσα τα δίχτυα των ψαράδων κι έμοιαζαν σώματα μπερδεμένα και τα αγκίστρια μη θαρρείς πως πονούσαν ήταν τα όνειρα φυτεμένα εκεί στο κορμί. Κι όπως βρεχόταν απάλά από τη θάλασσα ηδονικές κραυγές έβγαζαν γιατί ο Αύγουστος είναι αγάπη. Μερικές φορές τραγουδούσαν ένα καυμό για ανθρώπους φεγγάρια που περάσαν κι άλλες για την αλμύρα που έκατσε πάνω στους πόθους και για τις ώρες των δακρύων της φεγγαροσποράς που δεν τα έβρεξε. Όνειροχαιδεμένη η σκέψη μες το νερό σαν φιλί που αρπάζει απ τα χείλη το κύμα. Επεθύμησα ξάφνου ένα πέλαγο μόνο δικό μου να με ταξιδεύει αγκαλιά.

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

ΨΗΓΜΑΤΑ ΕΡΩΤΑ

Μεσημέρι καλοκαιριού
στη φωτεινή γραμμή του ήλιου
αντικρίζω τη θηλυκή πλευρά της θάλασσας
όμοια με τη δική μου.
'Εχει το σχήμα της αγάπης μου
δοξαστική στο τραγουδισμά της
ταπεινωτική από την απελπισία
ανθρώπινη στην ανάγκη της
υπερβατική στη προσπαθειά της.
Ειν' η αγάπη μου η άμμος αφημένη
στην υπηρεσία των δαχτύλων μου
σφίγγω τα χέρια κόκκος να μη φύγει.
Φυσώ απαλά όπου χρυσίζει
ο παράδεισος μου
και στέλνω ψήγματα του πόθου μου
σε σώματα
που έχουν το σχήμα της αγάπης μου.
Και εκείνη περιμένει σχεδιάζοντας
στον οριζόντα της ένα ταξίδι κόκκων
με γεύση πάθους που κρύβει ηλιοφώς
και με παράφορη ορμή ταιριάζει σχήματα.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

ΚΟΡΜΙ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥ

Βράδυ κορμί παραδώσου στον άνεμο
κι ας έχει φλογισμένη ανάσα.
Εκεί που δεν υπάρχει τέλος στο πέταγμα
μόνο κραυγές.
Ομολογείς
πως έτσι θάθελες να ματώσεις
να μην αντισταθείς.
Γιατί τα βραδια που καίγονται
είναι μονάκριβα.
Μια σπίθα έρχεται-φεύγει
δε ξέρεις αν γίνεται φωτιά
μόνο λες
μου χρωστάς ανάσες
που μου έχεις πάρει.
Δώσε μου ζωή
και αύριο στην επιστρέφω.




Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ ΚΟΧΥΛΙΑ


Λίγο μετά της δέκα έπαψα το παιδικό παιχνίδι
το αιώνιο και το καθημερινό ήταν εδώ
και δίχως να το καταλάβω δεν άλλαζα ρόλους.
Είπα θα γίνω το κορίτσι με το κόκκινο φόρεμα
και τα άσπρα πουά
που προετοίμαζε το καλοκαίρι μου.
Η μοίρα του ανέμου είχε στριμωχτεί για τα καλά στο σώμα μου
κι ένα στεφάνι κουτσουπιάς με χρώμα βιολετί
έπλεκε τον ατελείωτο έρωτα.
Έκανα πως δεν ήξερα και περπατούσα με το θρόισμα
της βραδινής ακακίας στο σκοτάδι ως τη θάλασσα
με μάτια φλογισμένα
όμοια με τη γραμμή του φεγγαριού .
Μπορούσα να γράφω με υπερβολή και να αισθάνομαι
τον δυνατό εναγκαλισμό σου
να μιλάω για την αγία νύχτα του έρωτα
με τυλιγμένο το κόκκινο φόρεμα εως και κάτω από τα γόνατα
και ανοιχτό στο στήθος.
Κάτι φυλάκισα στα χέρια ασυναίσθητα και χωρίς να ονειρεύομαι
κάποιος μου φώναξε δώδεκα.
Με το πρώτο φως της ημέρας οι χούφτες μου ήταν γεμάτες
ανθισμένα κοχύλια.
 
εργο.Γ.ΚΟΤΤΗΣ 

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Στο χρόνο χάθηκε ο χρόνος και η στιγμή
υπήρξε στιγμή ,υπήρξε κι ο χρόνος
εκείνος ο βιαστικός μετρήσιμος σε δευτερόλεπτα.
Ο χρόνος σε λέξη πότε; Ξανά και ξανά
μια βουή στο μυαλό τίποτα άλλο. Είχα ένα δευτερόλεπτο να κλάψω κι ένα ακόμα να ταιριάξω τις λέξεις να σβήσω με λογικές διεργασίες το όνειρο. Μου δόθηκε ακόμα η ευκαιρία για να τρέξουν τα λεπτά ζωή σε μηχανή αναζήτησης ζωής. Εγώ άλλα επιθυμούσα να βγάλω το κίτρινο από τα μάρμαρα τη σκουριά των αρτηριών να ακουμπήσω τα χέρια μου στο συναισθηματικό αίμα. Τα παλιά σημάδια έγιναν στρείδια κλειστά. Τις ουλές έκανα τραγούδια του χρόνου μου αρμαθιές αποξηραμένων λουλουδιών στο παλιό σπίτι θαμμένα κοχύλια στη παραλία για ονειρικούς ήλιους και μια κούκλα δίπλα στο κάδο. Αναπνέω με δυσκολία στη βίωση χρονό-σωμάτων δε χρειάζεται να τρομάξω κανέναν με τους κανόνες αναλογιών του παιχνιδιού. Αρχίζω και μετράω από την αρχή με το δικό μου το τρόπο. Έξω από το στημένο παιχνίδι ίσως να νιώσω ελεύθερη θα νιώσω έρωτα δυνατό στο δευτερόλεπτο.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Γιορτή ξαφνικού ιλίγγου
και στον λαβύρινθο φλόγες
ατίθασες που ανεβαίνουν στον ουρανό ανεξήγητες θεικές ώρες. Απροδιόριστα κουβαλώντας φωτογραφική μνήμη και μάτια που κοιτάζονται σε καθρέφτες σπασμένους. Στο δωμάτιο αίσθηση σχοινιού και τυλιγμένα τα ανακατωμένα σεντόνια στα δάχτυλα. Έξω στο κόσμο κάποιος νιώθει 
να καίγεται από έρωτα. 

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Τα βράδια μιλάω με εκείνα που φέγγουν
αόρατα δεσμά που δε λύνονται με τις λέξεις
οι κρίκοι στα αυτιά
η αλυσίδα στο λαιμό ακόμα και το ρολόι
εκείνα που έδεσα μόνη μου.
Από πάνω απλώνεται
ένα ασημένιο φεγγάρι
κάπου χρυσίζουν σταφύλια
που δεν δοκιμάζω.
Στίβω στα χέρια και μεθώ από την αψάδα τους
στα χείλη δεν τα ακουμπώ
προβλέψιμη γεύση δε μου αρέσει.
Πέρασε καιρός πίστης σε πρωτόγονη αρχή
κι αγάπησα με πάθος
όμοιους με εμένα
που δε ξέρουν τις εξαρτήσεις τους
ονειροπόλοι λαμπυρίζοντες
σαν πυγολαμπίδες σε αμπελώνες
συλλογείς καθαρού φωτός.
Κατοικώ σε ένα εύκρατο χωράφι
που καρτερικά περιμένει την εποχή του τρύγου
και όταν σβήνουν οι αντοχές των φυσικών δυνάμεων
ακουμπώ αόρατα γράμματα στο στυπόχαρτο
που σαν μελάνι ρουφάει τα θέλω.
Κανείς το ξημέρωμα δεν καταλαβαίνει γιατί
το βράδυ ήταν τόσο μεγάλο.

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Και είπα στο Christos Papoutsis όταν μου πρότεινε μια βόλτα με το αερόστατο,
με χαρά μεγάλη ,ξέρω πως το ταξίδι θα είναι συναρπαστικό και μοναδικό
αγαπώ τόσο τα αερόστατα και το ραδιόφωνο.
Αύριο 7.00 με 8.00 φιλοξενούμε στους ανθρώπους από όνειρο και νιώθω κιόλας πως πετάω.Αν δεν έχετε άλλο να κάνετε συντονιστείτε ....
Κουβέντα ,ποίηση και μουσική χωρίς προγραμματισμό.
http://www.radioaerostato.gr/

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Xωρίς τη μουσική
θα ήταν δύσκολα.
Σμίγουμε τα μάτια
σχεδόν χορεύουμε
γδύνομαι
γδέρνω και πετάω την αλήθεια
χαμογελάμε με ότι απόμεινε.
Πως νιώθεις;
Δε νιώθω
τινάζω τα μαλλιά
τινάζω το υποονούμενο
αφήνομαστε στο νόμο της έλξης
αρκεί το φιλί στο μάγουλο.
Πως νιώθεις ρωτώ;
'Οπως με κάνεις να νιώθω.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Το γνωστό περιοδικό ποίησης Canadian Poetry Review
στο τεύχος Μαιου 2015 που είναι αφιερωμένο στα μεταφρασμένα ποιήματα
μου έκανε τη τιμή να συμπεριλάβει και τρια δικά μου ποιήματα
από τη δίγλωσση έκδοση Caressing Myths.

Καλη εβδομαδα αγαπημενοι
Κάποτε δε με πίστεψαν
καποτε δε πιστεψα


Σαν ήρθαμε κοντά πάγωσε η ανάσα
καθώς αρεσκόταν χρήση να'χει σε όλες τις εποχές.
Δεν ήταν κάτι που μπορούσες να αντέξεις
η επιθυμία ήταν ήδη ζεσταμένη
αλλά προσποιηθήκες πως όλα ήταν εντάξει.
Προσποιήθηκα και εγώ πως οι θερμοκρασίες
είναι κάτι το υλικό και επομένως αδιάφορο.
Όταν απομακρυνθήκαμε
διαπιστώσαμε και από την απαραίτητη απόσταση βέβαια
πως κλωστές τύλιγαν τα κορμιά μας κατευθυνόμενες
από τα άλλα μικρόψυχα εσωτερικά ένστικτα
που χαμογελούσαν και έτριβαν τα χέρια.
Ύστερα που είχαμε κάνει ακόμα πιο μακριά τα βήματα
ακούσαμε το κρότο που έκαναν πίσω μας
τα στερητικά ρήματα.


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Ο χρόνος ασφαλισμένος
σε μια αγκαλιά
δε βιάζεται να φύγει
κι ο έρωτας
στην ησυχία του φωτός
χορεύει ακόμα.


Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Ρίχνω δροσιά σε ό,τι προορίζω
αποκλειστικά δικό μου
ένα κεράσι άφησα στη γλώσσα
ένα φιλί σκαρφαλωμένο στο πλάτανο
για να ΄χει ρίζες.
Μια κάμαρα στον φάρο
το άλμα στο γαλάζιο πέλαγος
κι ο φιόγκος στους γυμνούς ώμους
που με πονά όταν τον λύνεις.
Λέξεις κρεμασμένες στις ανοιχτές κουρτίνες
και ένα μάτσο λευκοί κρίνοι
η μυρωδιά να μεθάει την αθωότητα.
Οι μέλισσες να γονιμοποιούν τα αισθήματα
και άλλες φορές να μου προσφέρουν μέλι
και άλλες δηλητήριο.
Στα σώματα μεγαλώνουν άγριες ανεμώνες
πραγματική ζωή στην αγκαλιά σου μέσα
τα σώματα να γίνονται χλόη και πορτοκάλια.
Το κενό να γίνεται γαλάζια γάζα που φτερουγίζει
ως αργά το καλοκαίρι στις παραλίες
που ανάβουν τα καντήλέρια του ουρανού
να φέγγουν την αγάπη.
Η μονάκριβη μέρα που αφήνεται σε τρελό χορό
με όσους αγάπησε να τη διεκδικούν από την αρχή.
Κι εσένα που ο χρόνος δε σε άγγιξε
να πλέκεις πάντα του χρόνου πεταλούδες
μες τα σγουρά μαλλιά
και κορδέλες που ανεμίζουν τη κτήση.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Φοβόμουν το σπαραγμό
των ανυποψίαστων.
Ένιωθα μια αμφιβολία αν
τα θύματα ήταν τα όνειρα
Ότι κυλούσε από τα μάτια
τα έκανα αλυσίδες αισθητικής φύσεως
από κείνες που φοράω στο λαιμό
μαζί με ένα κομμάτι παζλ.
Κι όμως στην εξομολόγηση
κάτω από μια φωτογραφία
του ιερού μου έρωτα ψιθύριζοντας
είπα πως αγαπώ τα βράδια
που ξαπλώνουμε χωρίς να με αγγίζει.
Έτσι και αλλιώς είχα και πληγές και σημάδια
μα κείνο που λαχταρούσα να μου δώσουν ,
ήταν στη χούφτα μια παιδική χαρά
και ένα καρουζέλ
γεμάτο με λαμπιόνια
και ένα φάρο μες τα μάτια.
Μα έμεινα θάλασσα τρικυμιώδης
πάνω μου φύτρωσαν κίτρινοι ασπάλαθοι
και γίνηκε δύσκολη η σκέψη
συνηθισμένη στην ανομβρία
και σε επισκέψεις μελισσών
σε πλήρη νηνεμία.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Κρατώντας το χέρι της ανακαλύπτει
την άκρη του κόσμου καθώς γνωρίζει
το ονομά της ,τα χείλη της
τη γραμμή της νύχτας που γέρνει στo πάτωμα.
Όλα τα υπόλοιπα κρεμασμένα στα δέντρα
κάπου απ' έξω οι δίχως σημασία αλήθειες
να μπορούν να φρεσκάρουν τα ψέματα
της ψυχής του
σαν το κομμάτι του ψωμιού
που κόβει με τα χέρια ανυπόμονα τα μεσημέρια.
Μια τεχνητή ανάσα κάτι ας τρέμει
η γλώσσα στο στόμα κλεισμένη σε πύργους
αφήνει στους δράκους τη φλόγα
εκείνος θα ανάψει τη σόμπα θα βάλει τα χέρια
θα ζεστάνει τα ψέματα
και θα κοιμηθεί πάνω στο περίγραμμα της απουσίας της.
Όλα κανονισμένα αργότερα θα ασβεστώσει
αυτές τις απρόσκλητες μουτζούρες
και με ένα εκτυφλωτικό λευκό στα μάτια
θα σηκωθεί να πάει στη δουλειά.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Λατρεμένη Άνοιξη
φώλιασες στις άγριες μαργαρίτες
των παιδικών μου ονείρων
έπλεξες στεφάνι στα μαλλιά
συναισθήματα των μαγεμένων ανέμων
που σε ακούμπησαν.
Κι ύστερα κάθησες πίσω από το αυτί
σαν μονάκριβο στολίδι
και σαν ψίθυρος από το θρόισμα
λουλουδιού που ανοίγει την αυγή.
Κι εγώ άλαλη στην ομορφιά σου
παραδίνομαι στο δάκρυ της κληματαριάς
που σκεπάζει τον ήλιο
μη θέλοντας να θαμπώσει τις αισθήσεις.
Κανένας σου λέω ξανά και ξανά
περιφραγμένος ορίζοντας στην αγάπη μου

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Δε θυμάμαι πότε έγινα παιδί.
Συνέβη ένα βράδυ που κοιμόμουν
και μια άλλη νύχτα που βρέθηκα
στο κόσμο των μυθικών ομιλιών.
Έπειτα έμπλεξα τα δάχτυλα
σαν να ΄τανε μνήμη ή λογική
που ονειρεύεται να μεγαλώσει
μαδώντας με τα χείλη φιλιά.
Έξω από το χρόνο
ακούω ανυπόμονες ανάσες
που επιδερμικές δε μου μοιάζουν.
Και δε θυμάμαι πια αν είμαι
γυναίκα ή παιδί.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015


Θωπευτικοί Μύθοι
Caressing Myths

Aπό τη δίγλωσση έκδοση
(Μανωλη Αλυγιζακη σε ευχαριστω)

ΡΟΖ ΛΕΚΑΝΗ
Έβγαλα τη ροζ λεκάνη
από την αποθήκη και
τη γέμισα μαλακτικό
κείνο με το άρωμα
άγριου ωκεανού.

Έβαλα μπουγάδα
στα όνειρα
ανακάτεψα και
περίμενα κάμποσο
να μοσχομυρίσουν.
Τα έπιασα γερά
στα σύρματα
και τ' άπλωσα στον ήλιο.
Έτσι μου είπαν
κάνουν οι καλές νοικοκυρές.

PINK BOWL
I took the pink bowl
from the storage
filled it with
the wild ocean’s
aroma

I started washing
the dreams
whirled and
almost fragrant
tied them on the wire
cloths line
in the sunshine
this the good wives do
I’m told

~Caressing Myths, Ποίηση, Libros Libertad, Vancouver, 2015
~Ντίνας Γεωργαντοπούλου/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

ΚΤΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Ο μικρός δρόμος είναι η αρχή.
Κάτι σαν προσεχώς
με πόδια βυθισμένα στην αμάθεια.
Ο έρωτας πάντα με τη γεύση
του αλατιού στα χείλη

ίσα που αφήνει ήχο .
Αφήνει ελεύθερα μόνο τα μαλλιά
να ακουμπήσουν στον ώμο του
σε λίγη ώρα θα τα κόψει.
Συμπληρωματικά του αφήνει
ένα κοκκαλάκι πού 'χε επάνω της
και ένα κοχύλι.
Η ιεροτελεστία των ασήμαντων
που γίνεται σώμα από το σώμα της.
Είχε καταφέρει να κρυφτεί
πίσω από τα πέντε δάχτυλα
όταν με τα άλλα πέντε αγκαλιάζει
κτητικές συνέπειες.

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015


Σταμάτησα τα κόμματα
σταμάτησα να μαζεύω τελείες
σαν ανοιχτός δρόμος η πρόταση.
Έκοψα τον ενικό
χρησιμοποιώ πληθυντικό
είναι βαρετό να απευθύνεσαι
σε ανθρώπους που έχεις κόψει κομμάτια.
Ακόμα σταμάτησα να λέω καλέ μου,
παράτησα στο καναπέ το παιχνίδι.
Ανατριχιάζω και αφήνομαι σε θολά μάτια
να μου βγάζουν τα ρούχα.
Μυρίζω αντρικό ιδρώτα με γνώση
να γραφεί στην ιστορία μου
αγάπησε άντρες με θολά μάτια.
Ω ναι κατάλαβα την ανοησία μου
να βάζω στο σπίτι μεγάλα δέντρα
και ψαγμένα διακοσμητικά χώρου.

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Δεν την έχω ανάγκη Είμαι αληθινή μα ρουφάω ανάσες περιοδικής ευτυχίας.Θέλω την ετοιμότητα των χεριών για ευκολία των προσποιήσεων.
Στη συνείδηση μου ένας θεός με μαλώνει που για λίγο τον αγνοώ κι υποκύπτω στο χαμόγελο του Διόνυσου.Μου δίνει ρόλους να κάνω πως κλαίω να κάνω πως γελάω .Με πείθει πως είναι στην επιδερμίδα μου η γοητεία.
Χρωματίζω τη μάσκα γίνεται μωβ εκείνη που τραβάει τη θλίψη κι έπειτα τη φτιάχνω κόκκινη και λευκή γιατί μαθαίνω πως τα φαινόμενα απατούν.
Δίχως ερωτήσεις .Εφήμερες και ισόβιες υπερβάσεις .Ξεπερνώ τους περιορισμούς της γήινης σκέψης.Είμαι νεράιδα.μάγισσα,ο θλιμμένος παλιάτσος η κραυγή στο άδικο ,ο μικρός πρίγκηπας χίλιες και μια νύχτες.
Φτάνω στα άκρα τις πολλαπλές χρήσεις του εαυτού μου.Ελευθερώνω τον Πινόκιο.
Είμαι και δεν είμαι ,γνωρίζω πως είμαι κι ονειροβατώ πάνω σε μονοπάτια από κομφετί.Εφησυχάζω τη μοναδική υπεροχή των πάντων τρίβοντας τα δάχτυλα
και το παιδί από την αριστερή μου τσέπη χορεύει και ζητάει.
Φοβάμαι λίγο αν θα μου είναι αναγνωρίσιμοι όσοι κάθονται δίπλα μου ,σε ποιό απ΄όλα τα πρόσωπα τους θα απευθυνθώ,που είναι η αλήθεια του προσώπου τους. Σαν από ενθουσιασμό κρεμάω στο ψηλό ράφι της ντουλάπας τα κουστούμια αθωότητας ώσπου καταλαβαίνω πως είναι περιττό να αφήνω ό,τι κουβαλώ μαζί μου.
Ο Διόνυσος γελάει με τον άσωτο εαυτό μου μα παίρνοντας θάρρος του κλείνω το μάτι(νομίζεις μου λέει) και ο βασιλιάς Καρνάβαλος ξέρει το τέλος.
Με τους συμβολισμούς μου τυλιγμένη σε κώδικες αλλά και με ρυθμό θα εκφράσω τα αισθήματα μου καθώς θα πλάθω πρόσωπα κι εκφράσεις.
Γίνομαι δημιουργός της πραγματικότητας που θέλω ενώ την αρνιέμαι .Σαν καταδότης η ίδια των σκέψεων μου με ήχους γρήγορους βρίσκομαι εκτός κοινωνικού μοντέλου.Θα κοπιάσω να ανταποκριθώ στις ανάγκες της μέρας μα θα τα καταφέρω.Τα απογεύματα συνήθως οι άνθρωποι τα περνούν μέσα στα σπίτια τους που ΄χουν διακοσμήσει από τις περιπλανήσεις τους σε κόσμους με δικαιολογία στη βουβή πραγματικότητα τώρα φροντίζω.
Ευτυχώς υπάρχει μια ψυχή που αρνείται στολίδια να κρεμάσει.
Λέω θα εξαντληθώ από τη χαρά .Κοντά μου θα στροβιλίζονται άνθρωποι με κομφετί στα μαλλιά ,φωτιές θα καίνε τις παρενθέσεις. Οι πληγωμένες μέρες είναι γνωστό από παλιά φοράνε αποκριάτικα ρούχα κι αναπτύσουν αντισώματα.
Θα με κοιτάζουν δίχως απορία ποιός θα απορεί με την ομοιομορφία των προθέσεων και θα σταθώ δίπλα σε χρυσαά φαντάσματα και στους πρίγκηπες που θα αναζητώ την αγκαλιά τους.Ο δρόμος θα είναι ζωντανός και γεμάτος πολύχρωμα όνειρα κι ο μόνος φόβος που θα έχει απομείνει θα είναι ο εαυτός μου που δε θα ξέρει ποιά μάσκα να φορέσει.
Το συνειδητό και το ασυνείδητο οι δυο μου κόσμοι όλος ο κόσμος,τα κουστούμια μου ανήκουν στην ιστορία κάνουν ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο.
Ο Διόνυσος είναι παρών και γνέφει ναι.
Η τελετουργική σύνθεση είναι η απελευθέρωση και κάθε προσωπείο αποκαλύπτει και μια αλήθεια.Η πόλη της αυταπάτης είναι εδώ ,μα πάντα ήταν και περίμενε το γελοτοποιό με τα κουδούνια να αρχίσει το χορό.
Με τη στολή του ντόμινο θα χαθώ κάπου οπουδήποτε και θα αναζητήσω τον παμπάλαιο δίχως φτασίδια έρωτα και θα γελάω με την αυθεντικότητα των λέξεων που κάποιοι με μάσκα σοβαρή τις λένε άσεμνες.Σίγουρα δε ξέρουν ,σίγουρα δεν κοίταξαν ποτέ το Διόνυσο στα μάτια.
Μυρίζει η γειτονιά και οι φωτιές αρχίζουν κάθαρση.Οι κανόνες συμπεριφοράς θα ανατραπούν είναι η ώρα καλώς το καρναβάλι που ντύνει μασκαράδες μεγάλους και παιδιά.
Θα γυρίσω την υδρόγειο σφαίρα στην άλλη άκρη του κόσμου .Στις τρώγλες θα βρέξει χρυσόσκονη και τα όμορφα κορίτσια θα χορεύουν ξέφρενη σάμπα.
Κι είμαι στη χώρα που ήθελα να μείνω στη χώρα του Ποτέ Ποτέ.Ο Πήτερ Παν με αγκαλιάζει και μου δίνει να διαβάσω.
Για δες μου μου λέει κάτι σου γράφει ο Πεσσόα.
Έβγαλα τη μάσκα στο καθρέφτη και κοιτάχτηκα.
Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό.
Αυτό είναι το πλεονέκτημα να ξέρεις να βγάζεις τη μάσκα.
Είμαστε πάντα παιδιά.
Το παρελθόν που ήταν το παιδί αυτό.
Είναι καλύτερα έτσι χωρίς τη μάσκα.
Γυρίζω πίσω στη προσωπικότητα μου όπως στης γραμμής το τέλος.

Η φωτογραφία είναι από την εκδήλωση "Ποιος μπορεί να περιφρονήσει τον Διόνυσο " ( Αίτιον - Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου ) ,όπου διαβάστηκε και αυτό το κείμενο !

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Με χαρα το είδα και εγώ τώρα
Ευχαριστώ το Μανωλη Αλυγιζάκη

Και είναι έτοιμο το δίγλωσσο βιβλίο.
ΣΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ
Λόγια σώματα
σχισμή αγάπης
παραδοχή
της θεωρίας των δύο άκρων

χείλη, δάχτυλα
κι ο βηματισμός αερικός
σηκώνει άμμο
κλείνουν τα μάτια
τυφλή πορεία έρωτα

TWO EDGES
Words bodies
wedge of love
acceptance of
theorem of the two edges

lips, fingers
airy walk
whirl of sand
eyes shut
the blind path of lust

~ΘΩΠΕΥΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, άνοιξη, 2015
~CARESSING MYTHS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, spring 2015

www.libroslibertad.ca

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Να θυμηθώ
να ξεχάσω πως
χρειάζεται άγγιγμα
πότε -πότε.
Εκείνο το άλλο
το περισσότερο
το κρατάει η μνήμη
σαν μουσική
που ζει στο δέρμα.
Πληγωμένη επιβίωση
αγκαλιάζει το
δεν τα κατάφερα σήμερα.

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

ΑΘΟΡΥΒΟΙ ΜΥΘΟΙ

Μου είπε κάποτε η αξία είναι σε ότι μοιραζόμαστε

η χαρά μου είναι κρυμμένη σε ότι ονειρεύομαι
πως μοιραζόμαστε
γιατί τις μοναχικές μου ώρες να σε βάζω εδώ στο καναπέ
και μιλάμε,στη κουζίνα μαγειρεύουμε και έπειτα βγαίνουμε βόλτα
γελώντας ανέμελα καλημερίζοντας αγνώστους και
εκκενώνω το κόσμο και κρατώ μια θάλασσα έναν ουρανό
ένα λουλούδι και ένα δάκρυ.
Μετά μου είπε πως είναι η σειρά μου να μιλήσω
για τους αθόρυβους μύθους μου.
Δεν ήξερα αν μπορούσα μα προσπάθησα.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Σου έχω μιλήσει ποτέ για τους αθόρυβους μύθους;
Να σαν κάτι που αγάπησες και συνεχίζεις να αγαπάς
κάτι που έχασες
για τις μέρες που πετούσες και σε έσπρωξαν
με δύναμη κάτω;
'Εχεις κλάψει και έχεις γελάσει μαζί;
Τα όνειρα σου -οι ελπιδες σου -τα απωθημένα σου;
Τα ναι και τα όχι;
Η ευθύνη-η δικαιοσύνη του μυαλού σου;
Τα αγγίγματα -τότε που πλήγωσες;
Ο κόσμος -οι φίλοι και οι τριγύρω
η απολογία
ο έρωτας -η νύχτα και η μέρα;
Η ζωή σου-η ζωή μου -οι ζωές μας.
Το ταξίδι στο μαξιλάρι σου-οι σκιές και οι φόβοι;
Η αναχώρηση και η επιστροφή.
Ο εαυτός μου -η ζωη .


Προσεχως......