Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

ΨΗΓΜΑΤΑ ΕΡΩΤΑ

Μεσημέρι καλοκαιριού
στη φωτεινή γραμμή του ήλιου
αντικρίζω τη θηλυκή πλευρά της θάλασσας
όμοια με τη δική μου.
'Εχει το σχήμα της αγάπης μου
δοξαστική στο τραγουδισμά της
ταπεινωτική από την απελπισία
ανθρώπινη στην ανάγκη της
υπερβατική στη προσπαθειά της.
Ειν' η αγάπη μου η άμμος αφημένη
στην υπηρεσία των δαχτύλων μου
σφίγγω τα χέρια κόκκος να μη φύγει.
Φυσώ απαλά όπου χρυσίζει
ο παράδεισος μου
και στέλνω ψήγματα του πόθου μου
σε σώματα
που έχουν το σχήμα της αγάπης μου.
Και εκείνη περιμένει σχεδιάζοντας
στον οριζόντα της ένα ταξίδι κόκκων
με γεύση πάθους που κρύβει ηλιοφώς
και με παράφορη ορμή ταιριάζει σχήματα.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

ΚΟΡΜΙ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥ

Βράδυ κορμί παραδώσου στον άνεμο
κι ας έχει φλογισμένη ανάσα.
Εκεί που δεν υπάρχει τέλος στο πέταγμα
μόνο κραυγές.
Ομολογείς
πως έτσι θάθελες να ματώσεις
να μην αντισταθείς.
Γιατί τα βραδια που καίγονται
είναι μονάκριβα.
Μια σπίθα έρχεται-φεύγει
δε ξέρεις αν γίνεται φωτιά
μόνο λες
μου χρωστάς ανάσες
που μου έχεις πάρει.
Δώσε μου ζωή
και αύριο στην επιστρέφω.




Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ ΚΟΧΥΛΙΑ


Λίγο μετά της δέκα έπαψα το παιδικό παιχνίδι
το αιώνιο και το καθημερινό ήταν εδώ
και δίχως να το καταλάβω δεν άλλαζα ρόλους.
Είπα θα γίνω το κορίτσι με το κόκκινο φόρεμα
και τα άσπρα πουά
που προετοίμαζε το καλοκαίρι μου.
Η μοίρα του ανέμου είχε στριμωχτεί για τα καλά στο σώμα μου
κι ένα στεφάνι κουτσουπιάς με χρώμα βιολετί
έπλεκε τον ατελείωτο έρωτα.
Έκανα πως δεν ήξερα και περπατούσα με το θρόισμα
της βραδινής ακακίας στο σκοτάδι ως τη θάλασσα
με μάτια φλογισμένα
όμοια με τη γραμμή του φεγγαριού .
Μπορούσα να γράφω με υπερβολή και να αισθάνομαι
τον δυνατό εναγκαλισμό σου
να μιλάω για την αγία νύχτα του έρωτα
με τυλιγμένο το κόκκινο φόρεμα εως και κάτω από τα γόνατα
και ανοιχτό στο στήθος.
Κάτι φυλάκισα στα χέρια ασυναίσθητα και χωρίς να ονειρεύομαι
κάποιος μου φώναξε δώδεκα.
Με το πρώτο φως της ημέρας οι χούφτες μου ήταν γεμάτες
ανθισμένα κοχύλια.
 
εργο.Γ.ΚΟΤΤΗΣ