Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ειναι αλλος.
Ειναι γνωστος και ξενος
Με ματώνουν οι γνωριμοι δρομοι
Ειμαι αλλου.
Καποια μερα τα γελια μου θα ειναι η ηχω σου.
θα διασχισω την αστραπη
που φωλιαζει στον απεραντο οριζοντα
μα δε θα σε αναζητησω
Θα εχω αφησει τα αισθηματα μου να ρεουν στο απειρο.
Θα πω πως πηγαν χανενα
Πως ηταν ψιγματα ως οτου ενωθω με τον απολυτο ερωτα
Κραταω φευγιο
κεινο που οι πολλοι δε καταλαβαινουν.
νιωθω τελος και τελεια
εκεινος με εκανε ολα τα σημεια στιξης
εκτος απο θαυμαστικο.
Κοιταζω τους κορμους των πευκων ,
τη δυναμη των βραχων.
κοιταζω γυρω μου την αληθεια των πραγματων ,
και της δικης μου ζωης.
Ολα μ αγαπανε και χαμογελω.
Τα ιδια
Παντα
Σήμερα
κουβεντες ασύνδετες που θελουν χωρο.
Παλι τα αγκιστρια εσχισαν
το διχτυ ασφαλειας μου.
Μιλα μου αγαπη για οσα δε μπορεις
Θα σε αγκαλιασω οπως ποτε
δεν αγκαλιασε ο ουρανος το συμπαν
Θα χαθω στης ηδονης σου τον
ατελείωτο έρωτα.
Πες μου πως νιωθεις οταν αγγιζεις τα χειλη μου
Οταν ξαπλωνεις στο κενο του στηθους μου
Οταν πονας απο λαχταρα
κι ύστερα αποσυνθεσε με
εύκολη στη τσεπη να με έχεις.


(Tα ασυνδετα του μετρο
χωρις ειρμο καταγραφη σκεψεων σε οτι μου κανει κλικ )

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

ΑΝΕΜΟΣ (ΕΡΩΤΙΚΟΣ)

Αλλαζονικέ άνεμε η αγάπη μου ήταν πάντα σιωπηλή.
Δεν είχε χρόνο να ανοίγει του εγωισμού σου τον ασκό.
Ανοίγω τα χείλη και ταξιδεύω σε μέρη που ποτέ δε θα επισκεφτείς.
Κρατάω τα μακρινά κοχύλια της ξεχασμένης υγρασίας
και καθώς μέσα μπαίνω με λούζουν χίλιοι ωκεανοί.
Ανοίγω του αισθησιασμού μου τους πόρους
να σιμώσουν όλα τα ψάρια και όλα τα πουλιά να πιούν νερό
κρατώντας το μονάκριβο μαργαριτάρι καλά κρυμμένο
στους νευρώνες της ραχοκοκκαλιάς μου ως ότου έρθει
το ταπεινό αεράκι που θα ταξιδέψει το χνούδι μου.
Αυτο ονοματίζω εγώ ταξίδι ερωτικό.
Όταν θα ξεχυθούν από το στήθος όλα τα σταματημένα
στα λιμάνια καράβια και θα αρμενίζουν την χαρά
πως ίσως αύριο να είναι ναυαγοί απ τη δική σου ζήλεια.
Πλησίασε -αναστέναξε και φύσηξε ξανά και πάλι.
Πολύ αργά ταξίδευσε στους λωβούς της απόλυτης παράδοσης.
Την ηδονή να νιώθω νιώσε- κι ευχήσου με να είμαι καλοτάξιδη
σε μάτια γυμνά που κολυμπάνε πάνω μου και πάμε μακριά.
Ύστερα χαίδεψε τα μαλλιά μου απαλά και
μείνε εκεί σαν το καλύτερο σου φύσηγμα να είναι.
Θα καταλάβει το κορμί των 'ηχων τη διαφορά.

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

ΒΑΛΣ

Χτες άκουσα τον ήχο του ακορτεόν
από το πλανόδιο  μουσικό 
και ήταν στα χρώματα μου ίδιος.
Θλιμμένος περιέφερε την απογοήτευση του
που δεν ακούμπησε την καρδιά της
στις νότες της Fir Elise 
Πόση απογοήτευση να μπαίνει πάντα 
στο άλλο βαγόνι
να σε αγγίζουν άνθρωποι που δε κουβαλάνε
μαζί τους ήχους.
Η σιωπή της ατέρμονης και αδιάφορης σιωπής
και κείνος έπαιζε πια για ανθρώπους
που αγαπούν τη κόλαση 
γιατί γνωρίζουν από φλεγόμενα όνειρα.
Μα ήξερα πως του μυαλού μου τα συμβάντα
καλύπτονται από την αποδοχή μου
να οδηγηθώ στη φωτιά 
και άφησα για πρώτη μου φορά
ένα περαστικό άντρα να με μάθει να χορεύω.

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

ΜΕ ΦΥΚΙΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Ημουν με φύκια στα μαλλιά
στο στήθος το κοχύλι
ακουμπισμένο
που σαν το χαίδεψα έγινε πέτρα
για να σταθεί ένας παλιός ήχος.
Απ' την ανατολή είχα το σώμα πορφυρό
το χρώμα της αναμονής.
Ασάλευτη μέσα στο κύκλο στάθηκα
σαν συντροφιά της πέτρας που κυλίστηκε βαθιά
καθώς ζητούσε ερωτικό χορό.
Παραδόθηκα στις επιθυμίες των κοραλιών
που μου κλειναν τα χείλη.
Στα μάτια γυάλιζε το φιλί που δάκρυζε
σαν αχτίδα που τρεμοσβήνει κοκκινίζοντας
όταν της λένε πως είναι ερωτεύσιμη.
Ασάλευτη στο κύκλο μου
το πορφυρό να δώσω
στο κύμα που δε φοβήθηκε να φτάσει στην ακτή .
Ασάλευτη τον είδα μακριά να κολυμπά
και μου ψιθύρισε:
To ξέρεις πως οι θάλασσες μας αγκαλιάζονται;
http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2015/08/blog-post_50.html

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Κοιτούσα τα δίχτυα των ψαράδων κι έμοιαζαν σώματα μπερδεμένα και τα αγκίστρια μη θαρρείς πως πονούσαν ήταν τα όνειρα φυτεμένα εκεί στο κορμί. Κι όπως βρεχόταν απάλά από τη θάλασσα ηδονικές κραυγές έβγαζαν γιατί ο Αύγουστος είναι αγάπη. Μερικές φορές τραγουδούσαν ένα καυμό για ανθρώπους φεγγάρια που περάσαν κι άλλες για την αλμύρα που έκατσε πάνω στους πόθους και για τις ώρες των δακρύων της φεγγαροσποράς που δεν τα έβρεξε. Όνειροχαιδεμένη η σκέψη μες το νερό σαν φιλί που αρπάζει απ τα χείλη το κύμα. Επεθύμησα ξάφνου ένα πέλαγο μόνο δικό μου να με ταξιδεύει αγκαλιά.