Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Κάθε βράδυ
ανεβαίνω στο κρεβάτι σου.
Δε σου μιλαω σε αγκαλιάζω
σου χαιδεύω το στέρνο.
Καταναλώνω στο σώμα σου
όλους τους ήχους.
Κάνεις πως ονειρεύεσαι
περιμένεις να έρθω.
Αρχίσει να βρέχει και νιώθεις
της υγρασίας την αλήθεια.
Τρυπάει το κορμί σου.
Στριφογυρίζεις και προσπαθείς
να με αγγίξεις.
Σου απαντώ με την αφή
.Ξυπνάς μα κάνεις πως κοιμάσαι
Αρχίσεις να μουρμουρίζεις ένα παραμύθι.
Μετά κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού
ξυπνάω ιδρωμένη.
Μυρίζει φινοπωρινή νύχτα
εθιζόμαστε στον έρωτα των σκιών μας.
Αναγνωριζόμαστε στις συσπάσεις.
Το πρωινό είμαστε στις ασχολίες μας.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

ΜΑΘΗΜΑ ΧΗΜΕΙΑΣ

Δε ξέρω σε ποιό γράμμα σταμάτησε η ουτοπία
μα γράφω ακόμα σα να είσαι παρόν.
Σου είχα πεί τα βράδια που με έψαχνες
στους κρύους διαδρόμους της ψυχής σου
οι ερωτες της ζωης μας σφραγιζονται με σάλιο σε φακέλους
αντί για τα χείλη που δε παραδίνονται ποτέ
ξέρεις εκείνες οι στιγμές στοματικών υγρών
που σιγά σιγά γεμίζουν το σώμα,
Κάποτε πήρα και εγώ ένα γράμμα που μου έλεγες
πως είναι μεγάλοι οργασμοί και ένιωσα τι λές.
Η βροχή δεν έχει ανάγκη τη σιωπή σου
ακόμα γράφω χρησιμοποιώντας φθόγγους
γράφω με εκείνο το μελάνι που γίνεται αόρατο
σε λίγη ώρα.
Πρέπει να με αγαπάς πολύ για να προλάβεις
να διαβάσεις τι σου γράφω.
Δε ξέρω σε ποιό γράμμα σταμάτησε η αλήθεια
κατά βάθος διαβάζω συνέχεια γραμματικούς κανόνες
στο στόμα μου στάσεις κι ανάσες σαν μάθημα ορθοφωνίας.
Εκείνο που κράτησε η μνήμη μου
είναι που κάποτε μου είπες πως ήσουν καλός στο μάθημα χημείας.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

 ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Φθαρμένα ρούχα οι απορίες
τις φυσάει δυτικός άνεμος
το καλοκαίρι δε φάνηκε γεναιόδωρο
η τυφλόμυγα σκεπάζει τα μάτια
και παίζει αδειανών δωματίων παιχνίδια.
Τα μαυρισμένα πρόσωπα
εχόρτασαν ήλιο μα
η ψυχή καθηλώθηκε στο χιόνι.
Λόγος μη ανακουφιστικός
επώδυνες απουσίες
κυνικών φιλιών.
Κοίταγμα στο βάθος των γιατί
υποψία ανεκπλήρωτου έρωτα.
Αφηγηματικά όνειρα
κορμιά σε διάθεση ροζ νουβέλας
πωλούνται σε πάγκους
ευτελών τιμών.
Ο καιρός επικαλείται της ανάγκης
μοιράσματος νυχτερινών ηδονών.
Αλλάζει ο καιρός των αμφιβολιών
και τίποτα άλλο.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Αφέθηκα καθώς καθάριζα 
πολύχρωμα οπωροκηπευτικά
σε μια τυπική κουζίνα
να γίνω λίμνη ανίσχυρη.
Μες το καθάριο μου νερό εβούτηξες
θάλασσα ορμητική
που αλλοιώνει την υφή μου.
Δεν ήταν της φαντασίας μου 
το λευκό σου μπλουζάκι έγινε κύμα
που απλώθηκε πάνω μου
και δίχως ίχνος ντροπής 'εγινα μέλισσα
που σε τάιζα μέλι αλμυρόγλυκο.
Στο μακροβούτι δεν κινδένεψα διόλου
είχα μια δύναμη την λες και ασυνήθιστη
το μόνο που εφοβήθηκα για μια στιγμή
την επιμονή σου να κατοικήσω πλεον
στις παρυφές των αλμυρών σταλαγματιών σου.
Σε τούτες τις ασκήσεις μαγειρικής
ρόλο δεν είχαν παρά οι ακατέργαστες αισθήσεις.
Λίγο μετά σαν χτύπησε το κουδούνι
άνοιξα με αποφασιστικότητα το σιφόνι
τον αισθησιασμό του βυθού
μυστικό κράτησα.