Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

 ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
.Μια φορά και έναν καιρό σε μια γειτονιά της Αθήνας σε μια όμορφη χώρα ανάμεσα σε ένα γαλάζιο θόλο και σε μια γαλάζια θάλασσα , που οι άνθρωποι απολάμβαναν τις ομορφιές της χώρας τους χωρίς όμως να την αγαπούν και να την φροντίζουν εκεί ζούσε κι
ένα κορίτσι με σχεδόν αχτένιστα μαλλιά ..που η φαντασία του....πέταγε ανάλαφρα(όπως η πεταλούδα!)..έπλαθε όμορφες εικόνες,εικόνες ψυχής και μυαλού......άσε που .νόμιζε πως ήταν
μια μικρή νεράιδα του δάσους ....
μέχρι που έπεσε από μια συκιά και χτύπησε ...καλοκαίρι ήταν μετά περίμενε μια μεγάλη χαρά και μια μεγάλη λύπη.
Ήθελε να γιομίσει ο τόπος από χρώματα και παιχνιδίσματα... να μεταμορφωθούν όλα μέσα της και γύρω της.
Είχε στο στόμα χίλια σ αγαπώ με διαφορετικά χρώματα και διαφορετικές μυρωδιές και δεν ήξερε ποιό να διάλεξει και τι χρώμα να δώσει στα συναισθήματα.
Είπε να κάνει τις σκέψεις παραμύθι .Φώναξε τα αγαπημένα ξωτικά να παίζουν και να τραγουδούν μαζί του μα δεν ήξερε ποιά θα είναι μεγαλύτερη η χαρά ή λύπη.Να γράψει το παραμύθι του ερχομού ή το παραμύθι της αναχώρησης;
Έφυγε ένα δάκρυ και κύλησε στο μάγουλο από εκείνα που δεν κάνουν θόρυβο
ξέρετε ένα μικρό τίποτα στις στιγμές.
Και τότε κοίταξε στον ουρανό.Ενα σύννεφο είχε το σχήμα αγκαθιού που μένει στη καρδιά και τ άλλο είχε το σχήμα μιας πρωινής δροσιάς.
Έγραψε το παραμύθι όλων όσων μένουν στη ψυχή κι αλλάζουν χρώματα στη μέρα.
Δε ξέρω και όλες τις λεπτομέρειες ,πέρασε καιρός μα θυμάμαι πως τελείωνε με την εξομολόγηση πως ήταν ένα κλαψιάρικο κορίτσι που έλεγε πως οι άνθρωποι πρέπει να βρούνε τρόπους να ερωτευτούν οποσδήποτε και πως τα ξωτικά του είχαν πει
πως μόνο έτσι φεύγουν και οι μεγάλες λύπες

...........................................................................................................................................................................



.Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση








Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Η ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΧΝΑΣ

Μετά το μεσημέρι στους ώμους
εκβάλλουν σπαραγμοί
το φως που λιγοστεύει
βαραίνει τη ψυχή τους.
Είναι ποτάμι η θλίψη και η χαρά
κουβάρι που θα γίνει πουλόβερ
που μια μέρα θα σε ζεστάνει.
Ζητούσες έναν παράδεισο
που να γητεύει την αγριάδα
του διωχμού σου .
Που να φιλοξενήσεις τη παγωνιά,
τον έρωτα που;
Τολμάς τη κάθοδο με τα χέρια
ανάμεσα στα πόδια
γεμίζεις τις εισπνοές του δέρματος
με κάτι που είναι καθαρό σαν αύρα.
Περιμένεις να σε ξανακερδίσει η μέρα
περιμένεις της άχνας τη ζεστασιά.
 
(η φωτο του Γιαννη) 

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

ΚΑΤΩ  ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Είμαστε κάτω από το σημείο
που η βροχή ρίχνει το πρώτο της δάκρυ
χρύσιζε σαν τις εκρήξεις των βεγγαλικών.
Μας πέρασε ένα στέμμα στα μαλλιά
καθώς τα ρούχα μας χαρίσαμε
να σκεπαστούν τα γκρίζα σύννεφα.
Σαρώθηκαν τα πόδια από το ύψος
και ανέβαιναν σιγά σιγά προς την αετοράχη.
Η βροχή είχε υπερβεί τον ουρανό μας
-μη κλαις δεν είσαι απλά νερό
η ροή δεν κλονίζεται το χειμώνα
γίνεται κραυγή που αγγίζει τα δέντρα
σαν ταλαντεύονται από το φόβο
των δακρύων στις φλόγες.-
Έχει μια ψύχρα σκέφτηκα
εδώ στην άκρη του γκρεμού
μα κράτησε μια στιγμή
καθώς χαιρετίζαμε τα νέα σώματα.
Στην υγρασία ξαπλωμένοι
κάναμε πρώτη φορά ιερό έρωτα.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Έξω στην κοινωνία της πόλης
κάποιος ψάχνει για ένα κορίτσι
που δεν κοκκινίζουν τα μάγουλα του.
Του αρέσει κάποιο
του λέει
να κάνει γαλλική κοτσίδα τα μαλλιά
να δει το ερωτικό πρόσωπο.
Μα τα μαλλιά δεν φτάνουν για κοτσίδα
έχει ρυτίδες στα μάτια
και αν δεν ήταν βράδυ θα έβλεπε
πως κοκκινίζει.
Ίσως να μη φταίει το βράδυ
ίσως και να τα είδε
μα το κορίτσι μοιάζει με τη σελήνη.
Κρατάει μέσα του βήματα οικειότητας
που αν και γρήγορα
σε κάνουν ουράνιο δρόμο.
Ο κύριος αγαπά τις βιαστικούς προορισμούς
δεν έχει καιρό για χάσιμο
και λέει στο κορίτσι
να αφήσει τα μαλλιά του κάτω.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Φοβάμαι να σπάσω φοβάμαι η σκιά μου τι θα αγγίζει. Φοβάμαι να σπάσω είσαι το παγιδευμένο κενό στο στερημένο είναι. Δε σαλεύω όχι από φόβο δε θέλω να αλλάξει η γωνία. Είναι η ώρα που σου χαιδεύω τις έγνοιες.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015


Νυχτερινός δρόμος
στου φεγγαριού τα μπαλκόνια
Σα να ναι Φθινόπωρο
των γιασεμιών και των βασιλικών
βροχή που κατεβαίνει στα μάτια.
Και οι ονειροπόλοι
που έζησαν καιρό μακριά
από το φεγγάριασμα
'ωρες κοινής ησυχίας
επιζητούν το τραγούδι
στων μαλλιών το γρατσούνισμα
στων χειλιών τα πάθη
στη συντριβή των αρνήσεων.
Όσες φορέες εφώναζαν κατάφαση
Άφηναν και ένα χελιδόνι
στο στήθος του θλιμμένου έρωτα.
Με πίστη πάντα στο ανομολόγητο πάθος
και με υπόσχεση στο δρόμο της βροχής.


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Σωπαίνω
ο τελευταίος ήχος των λέξεων
είναι κουκίδα σε πτώση
η αναπνοή καρφώθηκε στην κουρτίνα
που γελούσε με την ηλιαχτίδα στο στήθος
ανησυχία που μεγαλώνουν οι ρίζες του άνθους
που βλέπει στο παρελθόν
Πως κύλησαν οι ζωές μας
σε ετικέτες προιόντων που αναγράφουν
εύγεστο;
Φοράω ένα μικρό σκουλαρίκι στο αυτί
κρύβεται πίσω από τα μαλλιά
σαν παθιασμένο φιλί στο στόμα.
Τα αναπαυτικά μαξιλάρια βουλιάζουν
στα χρώματα του καλειδοσκόπιου
βρέχονται από τις σταγόνες του ποτηριού με το νερό.
Η μέρα μικραίνει κι η ασπρόμαυρη φωτογραφία
ψάχνει το κόκκινο κάδρο
σαν έξοδος κινδύνου που δραπετεύει από την οθόνη
και χάνεται στις διασταυρώσεις,
Σωπαίνω
η αγάπη μοιάζει σαν κύμα
που δεν βυθίστηκε στη θάλασσα
τα θέλω έγιναν δίχτυα στα μπορώ
κάποιος μιλάει κι αλλάζει λεπτοδείχτες
λαθρεπιβάτης του χρόνου σε παρατεταμένη
αναμονή του κρύου.
Σωπαίνω
Είμαι όμορφη στα στολίδια μου
εγώ και το πανωφόρι μου
στο δρόμο πολύχρωμα συναισθηματική
όταν τον εαυτό μου φυλακίζω.
Σε ότι αγαπάω σωπαίνω.