Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016




Κάτι έχει απομείνει από την κραυγή μου
η φωνή του σώματος σου
τα γυμνά πόδια στα λιβάδια της νυχτερινής μελαγχολίας
συλλογές αφίλητων χειλιών σε περήφανους καιρούς.
Το δωμάτιο μεγαλώνει τις δυσεξήγητες δεήσεις
δεν είναι προσευχή είναι παράκληση το σούρουπο.
Φοβάμαι το μεγάλο δωμάτιο τη νύχτα
κατεβάζει όλα τα αστέρια στο πάτωμα
φοβάμαι να ξαπλώσω μονάχη στο φως.
Έλα να σβήσουμε τα αστέρια
θα λάμπει το τίποτα του παρελθόντος
στη δυσπιστία του ολέθρου να γελάσουμε
μάθαμε πως υφαίνεται σκοτάδι.
Τι έχει απομείνει μες τη νύχτα παρά ένα τραγούδι
που σιγοκλαίει στολίζοντας τους τοίχους απώλειες.
Ο έρωτας απέμεινε στα σχοινιά της λαχτάρας
με μαχαίρια να κόβουν τις κραυγές
εξομολογίες ασύμμετρες του ύψους μας.
Φοβάμαι τις νύχτες με τα αστέρια στα χέρια μου.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016



Είπαν οι φίλοι έχεις μελαγχολικό βλέμμα
όπως όταν ο ουρανός κατακλύζεται από σύννεφα
ή όπως η θάλασσα θυμώνει με τον βίαιο άνεμο.
Είπαν γιατί μετράς στο ημερολόγιο 
τα διαστήματα των κενών σκέψης
ίδια είναι με τα κενά αέρος είναι ταξίδι
λίγο η πτώση και έπειτα το ανέβασμα.
Είπαν η ώρα της απαθανάτησης θα μείνει αιώνια
πρέπει να χάσεις κιλά και να βαφτείς πιο έντονα
θα ταίριαζαν και πιο ψηλά τακούνια και ένα χαμόγελο
οι επιταγές της μόδας το προστάζουν.
Είπα στους φίλους αισθανόμαστε μες από αόρατα γυαλιά
ίσως και ίσως να είμαστε γνώριμοι ακροατές
καθώς στα μάτια κοιταζόμαστε όλους τους ρόλους
των αθέατων μύθων να ξέρουμε καλά.
Είπα σας γνώρισα και εμπιστεύτηκα το βλέμμα
το αναγνωρίσιμο ως μη βιομηχανικό
ακόμα και όταν πρόχειρα το βάλατε στην πλαστική σακούλα.
Με τον δικό μου τρόπο στις λέξεις μου σας τύλιξα
κι είπα στους φίλους μου να μην αλλάξουν
τίποτα στο παγωμένο χρόνο πίσω να μην πάρουν.
Είπαν και είπα αγαπηθήκαμε όταν στον ίδιο
καθρέφτη κοιταχτήκαμε.




Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016






Από την εφαρμογή σαν σήμερα (15/3/2015)

Ξέρεις δε μπορώ να τα γράψω και όλα
δε μπορώ να μιλήσω για όλα.
Κάθομαι σε μια σκοτεινή γωνιά
και παρατηρώ για πολύ ώρα
λαμπιόνια να αναβοσβήνουν
και ξέρεις δεν είναι αστέρια που σβήνουν
είναι φιλιά που απαιτούν.
Είναι πως να στο πω Αθόρυβοι Μύθοι.





Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016



ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ


Σήμερα είδα μια παπαρούνα μόνη στο πάρκο
μου χάρισε το χρώμα της
και της χάρισα τα ρούχα μου.
Δίκαιη ανταλλαγή ένιωθα μια απειλή ως τότε
από το αχρησιμοποίητο κόκκινο
ήταν ο χρόνος να βάλω τα ρούχα της γιορτής
παρατηρούσα μέρες πως άνθιζαν αμυγδαλιές
μα πέρασε με ταχύτητα ο καιρός της ζήσης τους.
Παρά ταύτα δεν γιόρτασα άρχισε η βροχή
κι εκείνη μου ζήτησε να την ντύσω ξανά
τα χείλη απέμειναν στην αναμονή και όχι στην διεκδίκηση.
Αρκέστηκα στις εσωτερικές αφηγήσεις περί μέλλοντος
στην ένταση του χημικού κραγιόν
σε σκέψεις πως τα χρώματα ξεγυμνώνουν το γυμνό.
Επέστρεψα στη συνήθεια της εύθραυστης παρατήρησης
μέσα απ το τζάμι 
σβήνοντας με το δάχτυλο ημερομηνίες.


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016






ΘΥΜΑΜΑΙ

Σβήνοντας τη μέρα συλλογίζομαι
βράδια σε σκοτεινούς αστερισμούς
ασύστατοι στον χάρτη των εννοιών μου.
Θυμάμαι καλά συσπάσεις προσώπου
αμετανότους στον αφανισμό
κινήσεις στο σώμα 
χείλη θρέψης αισθήσεων.
Θυμάμαι καλά το όμοιο που αλλάζει 
στο παρθενικό του παράδεισο.
Θυμάμαι την ευάλωτη μνήμη που ξεγυμνώθηκε
μέσα στα χέρια 
περιμένοντας την αργοπορημένη αθανασία.


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016




Κοντά στο χάραμα αποχωρίζομαι των αστεριών τα χάδια
και προσμένω τη πυράδα των πρώτων αχτίνων
να ζεστάνουν το μαξιλάρι μου.
Τις αγγίζω με τρυφερότητα τις κρατώ στα χέρια μου
ώσπου να τις ακουμπήσω στο πάγκο εργασίας 
της κουζίνας .
Η καθημερινότητα χρειάζεται να πάρει φως αληθινό
να διαπεράσει το πλυντήριο και το ψυγείο
να μαγειρευτεί να πάρει τη βοήθεια της φύσης
ελπίδα να έχει στων κινήσεων τη φωτεινότητα.
Είναι σαν αισθήσεις ακουμπισμένες
δίπλα από τα οικιακά εργαλεία
σκεπασμένες με το τούλι της μητέρας
είναι σαν να αποχαιρετάς τη φαντασία για να αρχίσει η ζωή.
Ω μη γελάς είναι των άψυχων το όνειρο
εκεί που στέκει ο ήλιος να είναι και η χρυσή τομή.



Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.