Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016




Δε μάζεψα πολλά.
Ένα μικρό πλέγμα που ξέφυγε από το μαίστρο
δυο γαλάζιες πέτρες απ΄του ουρανού το αγκυροβόλημα
και ένα ροζ λάστιχο να πιάσω τα μαλλιά.
Μερικές φορές οι σχισμές τους με εκπλήσσουν
καθώς παρατηρώ πως στη νηπιώδης τους θέση επιστρέφουν.
Έχω την αίσθηση του δέους μια ομορφιάς που ανακαλύπτω
καθώς τα χρώματα στάζουν και αγιογραφούν τη μέρα.
Μπορεί να μη τα βλέπω και σωστά
να είναι φυσικό να αναγεννώνται
από πράξεις αγάπης των αρσενικών και θηλυκών στοιχείων.
Μα όταν πιάνω τα μαλλιά είμαι σχισμή ή χρώμα
ανάλογα πως πέφτει ο καιρός στης νόησης τα μέρη.
Χωρίς τη βιάση ερμηνειών μα σαν παραίτηση της λογικής
χάνω ή βρίσκω τον εαυτό μου ακόμα δεν απάντησα.



Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016


ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΧΕΙΛΗ



Με κάθε φιλί παγιδευόταν.
Κάθε φιλί κρατούσε περισσότερο .
Όταν προς τα πίσω έπεφταν τα μαλλιά
γύρναγε η υδρόγειος στους παγωμένους πόλους.
Τούτος ο κόσμος δεν μπορούσε να ζει
με την δύναμη των κρυστάλλινων χειλιών.
Κάθε συναίσθηση και επιβιβασμός στο ασύλληπτο.
Αποχαιρετισμός αθόρυβος που δεν έφτανε στο αντίο.





Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016



Δεν θα μιλάμε.
Θα κρύβουμε κάτω από τα φτερά μας τις λέξεις
ή μπορεί καμιά φορα να αναρωτιόμαστε χαμηλόφωνα
γιατί τα φλαμίνγκο δεν αλλάζουνε χρώμα.
Η φαντασία μας θα έχει χάρη ψιλόλιγνη
και το δρόμο μας θα ζωγραφίζουμε με πολύχρωμες
διακεκομμένες γραμμές.
Θα ξέρουμε επιτέλους το επιτρεπτό.
Στις μεγάλες αγάπες μας τα γιατί θα τα παίρνουν οι γλάροι
για να μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια.
15/6/2016
υ'γ
«Γιατί ψηλά στον ουρανό, που κατοικούνε τ’ άστρα,
μαζεύονται όλοι οι ποιητές.»
υ.γ
δωσ΄ μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
ο πιο ερωτικός στίχος
*Σαν σήμερα, σαν ποτέ.
Μ.Χατζιδακις

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.


Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016



Έχει τόση ησυχία.
Νιώθω τη μοναξιά των φθόγγων.
Αναρωτιέμαι για τους ανθρώπους.
Δεν μιλάνε;
Δεν έχουν τίποτα να πουν που να άξιο να ειπωθεί δυνατά τόσο
ώστε να αντηχήσει η πόλη από την ένταση μιας φωνής;
Που πάνε οι στιγμές όταν δεν τις θυμάσαι;
Που πάνε οι στιγμές όταν τις θυμάσαι;
Πόσες σιωπές κρατιούνται στις γωνίες;
Ο ήλιος αγκαλιάζει το θόρυβο των άφραστων.
Σε κάθε μικρή έλξη υπάρχει ένας αριθμός.
Δεν θέλει μοιραστεί.
Σπάνια ξεχνάω τις φωνές που πάλλονται.
Κοίταξα την ώρα.
Έλεγξα αν έχω φωτογραφίες μαζί μου
για να γράψω τα συναισθήματα που μου γέννησαν.
Στην πίσω τους πλευρά με ημερομηνία.
Έχω την αίσθηση πως δεν ξεχνάω τίποτα.
Βγαίνω.




Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.