Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016



ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΕΣ



Μια θάλασσα δική μου να μου χάριζες
μια ακτή στη πόλη με του χειμώνα βότσαλα.
Στα απομακρυσμένα φώτα να κρεμούσες πανσελήνους
στο μπλε βαθύ να είναι οι άκριες της γης μου.
Μια βροχή δική μου να μου έφερνες να λούσω τα μαλλιά μου
για να τα αφήσω ελεύθερα στης αμυγδαλιάς το θρόισμα.
Τα ξασπρισμένα ξύλα να μου μάθαινες να κάνω τόξα
να τα έδινα στον έρωτα από το βάθρο να πετάξει.
Ένα στεφάνι για τα μαλλιά να έφτιαχνες
από του άγριου βουνού τη ρίγανη και τους ανθούς της καστανιάς
στου χωραφιού τα κίτρινα σιτάρια να είμαι το αερικό
που παρασύρει ο άνεμος από ερωτική λαγνεία.
Ένα βραχιόλι να μου πέρναγες στο χέρι
φτιαγμένο από τις σπάνιες ανάσες των φιλιών
απ΄το κατώφλι των δαχτύλων σου το κόσμο να γνωρίσω.



Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή και συνόλου κειμένου ανάρτησης καθ' οιονδήποτε τρόπο, σύμφωνα με τους Ν.237/1920,4301/1929 και 100/75, τα Ν.Δ. 3565/56,4264/62,2121/93 και λοιπούς εν γένει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέως, η οποία παρακρατεί αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό της την κυριότητα, νομή, κατοχή και εκμετάλλευση.